فَإِنَّما يَسَّرْناه بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِه الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِه قَوْماً لُدًّا ( 97 ) وَكَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزاً ( 98 )
ترجمه آيات
اين قرآن را به زبان تو جارى و روان كردهايم تا پرهيزكاران را به وسيله آن نويدرسانى و گروه سخت سر را بترسانى ( 97 ) .
پيش از آنها چه نسلهاى زيادى هلاك كرديم آيا يكى از آنها را مىيابى و يا صدايى از آنها مىشنوى ( 98 ) .
بيان آيات
اين دو آيه ، سوره را خاتمه مىدهد ، و خداى سبحان در آن تنزيل حقيقت قرآن را بيان مىكند ( كه آن حقيقت بلندتر از آن است كه فهم عادى بدان دسترسى يابد ، و يا غير پاكان آن را لمس كنند ) به اينكه تا مرتبه ذكر به لسان رسول خدا ( ص ) نازل شده و مىفرمايد كه هدف از اين تيسير اين است كه متقين از بندگان خداى را بشارت ، و قوم سخت سر و خصومت پيشه را با آن انذار نمايد ، آن گاه انذار آنان را با ياد آورى هلاكت قرون گذشته خلاصه فرمود .
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 160
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١٦٠