اينكه اين داستان در مدينه اتفاق افتاده باشد .
و در الدر المنثور است كه ابن جرير و ابن منذر و ابن مردويه ، از عبد الرحمن بن عوف ، روايت كردهاند كه گفت : وقتى به مدينه هجرت كرد ، از فراق رفقاى مكه اش كه از آن جمله شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و امية بن خلف بودند ، دلتنگ شد ، خداى تعالى اين آيه را نازل كرد * ( « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا » ) * « 1 » .
مؤلف : اين حديث صريح در اين است كه آيه شريفه در مدينه نازل شده ، و ليكن اتفاق همه بر اينكه اين سوره با همه آياتش در مكه نازل شده و در آغاز سوره گذشت اين روايت را رد مىكند .
و نيز در همان كتاب است كه حكيم ترمذى و ابن مردويه ، از على ( ع ) روايت كردهاند كه گفت : از رسول خدا از معناى آيه * ( « سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا » ) * پرسيدم كه چيست ؟ فرمود : محبت در قلوب مؤمنين و ملائكه مقربين ، يا على خداوند به مؤمنين سه چيز داده ، اول مقت و محبت ، دوم حلاوت ، سوم مهابت در قلوب صالحان « 2 » .
مؤلف : كلمه « مقة » به معناى محبت است ، و در معناى اين روايت بعضى روايات ديگر از طرق اهل سنت رسيده كه بنا بر عموميت لفظ آيه صحيح مىشود ، و البته با خصوصيت مورد نزول منافات ندارد « 3 » .
هامش
( 1 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 287 .
( 2 ، 3 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 287 و 288 .