مؤلف : اين معنا كه مقصود از درخت طيب خرما است در روايات ديگرى نيز از رسول خدا ( ص ) نقل شده ، ولى بيش از اين دلالت ندارد كه درخت خرما يكى از انواع شجره طيبه است ، ذيل اين روايت كه شجره خبيثه را عبارت از حنظله دانسته ، با روايتى كه هم اكنون نقل مىكنيم منافات دارد .
و در همان كتاب است كه ابن مردويه از ابى هريره نقل كرده كه گفت :
عده اى از اصحاب رسول خدا ( ص ) نشسته بودند ، آيه شريفه * ( « اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ » ) * را به ميان آورده ، به آن جناب عرض كردند : به نظر ما « شجره خبيثه » همان « كماة » ( قارچ ) مىباشد ، حضرت فرمود : كماة كه از « من » ( نعمت آسمانى ) است و آبش براى چشم شفاء است . و همچنين « عجوة » « 1 » از بهشت و مايه شفاء از سموم است « 2 » .
مؤلف : مانند اين سخن در حنظله هم مىآيد ، زيرا آن نيز خواص طبى بسيارى دارد . و در همان كتاب است كه بيهقى در كتاب « سنن » خود از على ( ع ) روايت كرده كه فرمود : كلمه « حين » به معناى شش ماه است « 3 » .
مؤلف : اين روايت نيز مانند روايات قبلى مورد اشكال است .
و در كافى به سند خود از عمرو بن حريث نقل مىكند كه گفت : از امام صادق ( ع ) در باره آيه شريفه * ( « كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَفَرْعُها فِي السَّماءِ » ) * سؤال كردم ، فرمودند : رسول خدا ( ص ) اصل آن ، و امير المؤمنين ( ع ) فرع آن ، و امامان از ذريه او ، شاخه هاى آن ، و علم امامان ميوه آن ، و شيعيان ايشان برگهاى آن است ، سپس فرمود : آيا در اين زيادى هست ( كه ديگران هم از آن سهمى ببرند ) مىگويد گفتم : نه به خدا قسم . فرمود : قسم به خدا هر مؤمنى كه متولد مىشود ، برگى به اين درخت افزوده مىگردد ، و هر مؤمنى كه بميرد يك برگ از آن مىافتد « 4 » .
مؤلف : اين روايت مبتنى بر اين است كه مراد از كلمه طيبة رسول خدا ( ص ) باشد ، و حال آنكه كلمه ، در كلام خداى سبحان ، بر انسان اطلاق
هامش
( 1 ) عجوه - خرمايى كه در پوسته اش باشد . المنجد ، ماده « عجو » .
( 2 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 78 .
( 3 ) الدر المنثور ، ج 4 ، ص 77 .
( 4 ) اصول كافى ( دوره دو جلدى ) ج 1 ، ص 355 ، ح 80 .