مجبور شود به آن سرزمين سفر كند و سفر خواهد كرد تا آخرين گامى كه مقدر شده بردارد بر مىدارد ، آن گاه در همان نقطه قبض روح و آن زمين در روز قيامت او را بيرون مىاندازد و مىگويد : پروردگارا اين آن امانتى است كه به من سپردى . « 1 »
مؤلف : تفسير بودن اين روايت براى آن آيه خيلى روشن نيست .
و در كافى به سند خود از ابى حمزه ثمالى از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرمود : رسول خدا ( ص ) در حجة الوداع فرمود : مردم ! آگاه باشيد كه جبرئيل ( روح الامين ) به دلم انداخت كه هيچ انسانى از دنيا نمىرود مگر بعد از آنكه رزقى كه برايش معين شده تا به آخر خورده باشد ، بنا بر اين ، از خدا بترسيد و در طلب رزق معتدل باشيد و دير رسيدن چيزى از رزق ، شما را واندارد به اينكه آن را با ارتكاب يكى از گناهان طلب كنيد ، زيرا خداى تعالى ارزاق را كه بين خلق خود تقسيم كرده حلالش را تقسيم كرده ، نه حرامش را .
بنا بر اين هر كس از خدا پروا كند و خويشتندار باشد ، خداى عز و جل رزق او را از راه حلال مىرساند و هر كس پرده پوشش خدايى را پاره كند و رزق خويش را از راه غير مشروع به دست بياورد خداى تعالى از باب قصاص همان مقدار از رزق حلال او را دريغ نموده ، در عين حال در حساب او محاسبه مىكند . « 2 »
مؤلف : اين روايت از روايات مشهورى است كه هم عامه و هم خاصه به طرقى بسيار ، آن را روايت كردهاند .
و در تفسير عياشى از ابى الهذيل از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود :
خداى سبحان ارزاق را بين بندگانش تقسيم نمود و مقدار بسيارى را زيادى آورده كه آن را بين هيچكس تقسيم نكرده و آيه « وَسْئَلُوا اللَّه مِنْ فَضْلِه » به همين زيادت اشاره نموده مىفرمايد : از آنچه خداى تعالى زيادى آورده درخواست كنيد . « 3 »
مؤلف : اين روايت از رسول خدا ( ص ) نيز نقل شده و ما در تفسير آيه شريفه « وَتَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ » « 4 » و آيه شريفه « وَسْئَلُوا اللَّه مِنْ فَضْلِه » « 5 » پاره اى روايات در اين معنا آورديم .
هامش
( 1 ) الدر المنثور ، ج 3 ، ص 321 .
( 2 ) اصول كافى ، ج 2 ، ص 74 .
( 3 ) تفسير عياشى ، ج 1 ، ص 239 .
( 4 ) « سوره آل عمران ، آيه 27 » .
( 5 ) « سوره نساء ، آيه 32 » .