فرستاد ، و معنايش اين است : مسلمين با كفار در استفاده از طيبات شريكند ، از طعام طيب آن و لباس پاكيزه اش و زنان صالح و ساير طيباتش استفاده مىكنند ، و ليكن خداوند اين طيبات را در قيامت خالص براى مؤمنين قرار مىدهد و ديگر مشركين از آن بهره اى ندارند « 1 » .
اين دو روايت بطورى كه مىبينيد شان نزول آيه را بيان نمىكند ، بلكه ابن عباس در اين دو روايت يك حقيقت خارجى را تطبيق بر آيه قرآن كرده است .
و نيز در الدر المنثور از ابو الشيخ از حسن نقل كرده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : هيچ بنده اى عمل نيك و بدى نمىكند مگر آنكه روزى لباس مناسب عملش را به تن خواهد كرد ، و مردم او را خواهند شناخت ، و جمله * ( « وَلِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيْرٌ » ) * از آيات قرآن گواه اين معنا است « 2 » .
در تفسير عياشى از زراره و حمران و محمد بن مسلم از ابى جعفر و ابى عبد اللَّه ( ع ) نقل شده كه فرمودند : مراد از « لباس تقوا » لباسهاى سفيد است « 3 » .
در الدر المنثور است كه ابن مردويه از عثمان نقل كرده كه گفت : از رسول خدا شنيدم كه در اين آيه « رياشا » ميخواند نه « ريشا » « 4 » .
در تفسير قمى در روايت ابى الجارود از حضرت ابى جعفر ( ع ) نقل شده كه آن جناب در ذيل آيه شريفه * ( « يا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً يُوارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشاً وَلِباسُ التَّقْوى » ) * فرمودند : مراد از « لباس » همين لباسى است كه مىپوشيد و مراد از « رياش » متاع و مال است ، و مقصود از « لباس تقوا » لباس عفاف است ، زيرا شخص عفيف هم مانند كسى كه لباس به تن دارد عورت و عيبش پوشيده است ، هر چند لباس نداشته باشد ، بخلاف فاجر كه هر چه هم لباس بپوشد عورت و معايبش هويدا است « 5 » .
مؤلف : معنايى كه در اين دو روايت براى لباس شده از باب تطبيق كلى بر مصداق است كه نظيرش در روايات ديگرى تكرار شده .
و نيز در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « وَإِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا . . . » ) * است كه اين آيه حكايت قول بتپرستان است ، و خداوند آن را در جمله * ( « قُلْ إِنَّ اللَّه لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ » ) * رد كرده
هامش
( 1 ) الدر المنثور ج 3 ص 81
( 2 ) الدر المنثور ج 3 ص 76 ط بيروت
( 3 ) تفسير عياشى ج 2 ص 11 ح 13
( 4 ) الدر المنثور ج 3 ص 76
( 5 ) تفسير قمى ج 1 ص 226 ط نجف