زنا بوده ، و مانند ساير انواع زنا در دوران جاهليت شايع بوده است ، و رسول خدا ( ص ) منع از زنا را به تدريج ، و با ملايمت انجام داد ، تا مردم آن را بپذيرند ، لذا در اول ، زناى بدون عقد را كه نوعى از زنا بود منع كرد ، و زناى متعه را باقى گذاشت ، و پس از مدتى آن را هم منع كرد ، و دوباره تجويزش كرد ، تا بتواند براى هميشه از آن نهى كند .
و به جان خودم سوگند ، كه اين نوع بازى كردن با احكام و تشريفات پاك دينى ، بدترين نوع بازىگرى است ، كه كسى به خاطر اينكه عقيده فاسد خود را به كرسى بنشاند اين گونه قوانين دين مبين اسلام را كه خدا جز طهارت مردم و اتمام نعمت بر امت به وسيله آن هيچ غرضى نداشته به بازى بگيرد .
اولا نسبت دادن منع و سپس تجويز و دوباره منع و بار ديگر ترخيص در مساله متعه به رسول خدا ( ص ) با فرض اينكه به قول خود اين مفسر و اصرارش ، آيات سوره معارج و مؤمنون ( آنجا كه مىفرمايد : « وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ . . . » مساله متعه را نسخ كرده ، - و صرفنظر از آن اشكال كه گفتيم آيات مكى نمىتواند احكام نازل شده در مدينه را نسخ كند ) ، معنايش اين است كه رسول خدا ( ص ) يك بار با ترخيص خود آيات نامبرده ، و سپس همين نسخ را با منع خود نسخ كرده : آيات نامبرده را محكم ساخته ، و بار ديگر آن را نسخ و بار ديگر محكم كرده باشد .
آيا چنين نسبتى به رسول خدا ( ص ) دادن نسبت بازىگرى با آيات خدا به آن جناب نيست ؟ ! .
و ثانيا آياتى كه در كتاب خداى تعالى از زنا نهى مىكند ، همگى صريح در تحريم است ، و هيچ بويى از تدريج در آنها احساس نمىشود ، از آن جمله آيه شريفه زير است كه مىفرمايد : « وَلا تَقْرَبُوا الزِّنى إِنَّه كانَ فاحِشَةً وَساءَ سَبِيلًا » « 1 » ، و چه لسانى صريحتر از اين زبان ، و اين آيه در مكه نازل شده و اتفاقا در بين آياتى قرار دارد كه از بديها نهى مىكند ، و همچنين آيه شريفه : « قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ . . . وَلا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ » « 2 » .
كه با در نظر گرفتن اينكه كلمه « الفواحش » جمع و داراى الف و لام است ، و چنين جمعى افاده استغراق و عموميت مىكند يعنى نهى در آيه تمامى مصاديق فاحشه و زنا را فرا مىگيرد ، و
هامش
( 1 ) نزديك زنا نشويد كه عملى است فاحشه و بسيار زشت و راهى است بد و عذاب آور . « سوره اسرى آيه : 32 »
( 2 ) بگو بيائيد تا برايتان بخوانم آنچه پروردگارتان بر شما حرام كرده . . . و به زشتىها نزديك مشويد چه ظاهرى آنها و چه نهانى آنها . « سوره انعام آيه 151 » .