عنوان نقض بر لزوم معيت بين اطراف اضافه وارد نيست . زيرا اولًا معيت بين علم و بين معلوم بالذات حاصل است و ثانياً چون معلوم بالذات با علم متحد است آنچه حاصل است چيزى بالاتر از معيت است بلكه اتحاد آن دو مىباشد پس اشكال نشود كه معلوم ما معدوم است در حالى كه علم موجود است .
برابرى دو طرف اضافه از نظر عموم و خصوص
متن
وكما يتكافأن المضافان وجوداً وعدماً وقوّةً . . . تُضايِف البنوّةَ الشخصيّة .
ترجمه
همانطور كه متضايفين از نظر وجود و عدم يا قوّه و فعل مانند هم هستند ، همچنين از نظر عموم و خصوص نيز مانند هم هستند ، ابوّت عام طرف تضايف بنوّت عام ، و ابوّت شخصى طرف تضايف بنوّت شخصى مىباشد .
شرح
مؤلف حكم سومى براى احكام اضافه برمىشمرد ، مىفرمايد : همانطور كه تكافؤ بين دو طرف اضافه از نظر وجود و عدم يا قوّه و فعل وجود دارد ، از نظر عموم و خصوص نيز تكافؤ بين متضايفين وجود دارد . فى المثل اگر مفهوم پدرى به صورت شخصى حاصل شد فرزندى هم به صورت شخصى حاصل خواهد شد .
وقتى مىگوييم على پدر حسن است هم پدر بودن على و هم پسر بودن حسن هر دو شخصى است . اما اگر پدر بودن جنبهء عمومى پيدا كرد ، همانطور كه در روايت آمدهاست كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « انَا و علىٌ ابوا هذه الأُمّة ؛ من و على پدران اين امت هستيم » در اين صورت فرزندى هم جنبهء عمومى پيدا خواهد كرد و تمام آحاد امت را شامل خواهد شد . پس در تضايف عموم و خصوص ميان دو طرف اضافه نيز بايد رعايت شود .