مطيع و زيردست مردان باشند . نهرو آرزو داشت بر تمام اين سابقه كهن در يك نشست و با تصويب يك لايحه خط بطلان بكشد . در عمل شش سال طول كشيد تا توانست « قانون ارث هندو » 1955 و قانون ازدواج هندو ( 1956 ) را به تصويب برساند . بر طبق قانون اولى به زنان حقوق برابر در جانشينى و مالكيت املاك و مستقلات داده مىشد . قانون ديگرى ، اساس حقوقى ، براى تنها يك زن داشتن بود و مسائل طلاق و نفقه را فيصله مىداد .
قانون ديگرى زنهاى بيوه هندو و زنهاى مطلقه را شامل شد . مانعتراشى از سوى اكثريت عمده اعضاء كنگره چنان نيرومند و توانا است كه بازنگرى بر تمام قوانين مربوط هنوز انجام نشده است . اما هر آنچه تا به حال به دست آمده خود توفيق بزرگى است .
يكى از جنبههاى اساسى پيشرفت و تجدد آموزش و پرورش است . در اين زمينه نهرو در سطوح بالاى آموزش و پرورش كاميابىهاى بيشتر داشته است تا لايههاى زيرين آن . انبوهى از مراكز تعليمات عاليه و مؤسسههاى فنى و حرفهاى بوجود آمدهاند . تعداد اينگونه مؤسسات اكنون به دو برابر بيش از استقلال رسيده بالغ بر شصت دو مؤسسه آموزش عالى مىشود . با آنكه استاندارد اين مراكز يكسان نيست اما آنچه به دست آمده را مىتوان گامى بلند و مثبت ارزيابى كرد . پيشرفت در آموزش و پرورش ابتدايى چندان چشمگير نيست . پيش از استقلال 15 درصد جمعيت هند باسواد بود . حال ادعا مىشود بيست و پنج درصد باسواداند . موضوع زبان رسمى كشور از ديگر مواردى بود كه با نهرو ، در آن باره ، مخالفتهاى بسيار شد . خود او بر زبانهاى اردو و هندى تسلط دارد . بىميل نبود زبان هندى ، عليرغم مشكلاتى كه ممكن بود در جنوب هند روى دهد ، زبان رسمى كشور شناخته شود . اما مىخواست مقام زبان انگليسى را نيز پايين نياورد . اين نكته اسباب تعارض او با مشتاقان زبان هندى شد . نهرو واهمه داشت پيروزى مشتاقان و شيفتگان زبان هندى از يك سو سبب جدايى هند از بقيهء دنيا شود و از سوى ديگر در موقعى
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 350
مساهمون: روميلا تاپار
ص٣٥٠