وسيع ، سرمايهگذارى خارجى بود . در اين راستا سال 1950 نقطهء عطفى بود .
زيرا در اين سال بود كه نهرو كميسيون برنامهريزى ملى را برپا داشت .
بىوجود تشكيل چنين نهادى و اختيارات قانونى كه به آن داده شد پيشرفت در اين زمينه غير ممكن بود . در اولين برنامه تأكيد را بر افزايش توليدات كشاورزى گذاشتند تا نياز كشور به واردات مواد غذايى قابل تحمل شده و به خودكفايى برسند . اين بخش از برنامه كاملا موفق بود و در طول مدت پنج سال ، بيست درصد ، بر توليدات كشاورزى افزوده شد .
همزمان طرحهاى عظيم توليد برق آبى و آبرسانى در درهء دامودار و سد هراكود پياده شد . همراه با اينها سه واحد توليد ذوب آهن و توليد فولاد پى انداخته شد كه به ترتيب از سوى بريتانيا ، ممالك متحده و اتحاد جماهير شوروى پشتيبانى مىشدند . اينها همه در بخش دولتى انجام گرفت ، اما بخش خصوصى هم بيكار نماند ، و پيشرفتهاى شايانى به دست آورد . ادعا شد هشت درصد بر درآمد ملى افزوده شده است . با در نظر گرفتن نرخ بالاى رشد جمعيت ، بايد اقرار كرد كه پيشرفت قابل ملاحظه بود . برنامه دوم و جاهطلبانهترى در سال 1956 پىريزى شد كه در آن بر صنعتى كردن تأكيد شده بود . هدف برنامه افزودن 25 % بر درآمد ملى بود . هزينهاش ، كم و بيش ، دو برابر برنامه اول بود . پيشبينى شد چهار هزار ميليون ليره در بخش عمومى و دو هزار ميليون ليره در بخش خصوصى سرمايهگذارى شود . لازم آمد نزديك به دو هزار ميليون ليره انگليسى ، از منابع بيگانه وام گرفته شود كه نتيجهاش مشكلات اعتبارى شد . مشكل را با وام از منابع خارجى ، به ويژه ممالك متحده ، گشودند . برنامه انجام شد ، اما با محدود كردن اهداف و پذيرفتن عقبماندگىهايى از آنچه قرار بود انجام شود . هرچند كاميابىهاى حاصل از برنامه دوم درخشندگىهاى برنامه اول را نداشت اما خرمنى كه برداشته شد به مراتب بزرگتر بود ، البته به تناسب مقياس بزرگتر برنامه دوم . اينك هند دست به كار پياده كردن برنامه سوم است . هشت هزار ميليون پوند در آن
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 348
مساهمون: روميلا تاپار
ص٣٤٨