پذيرفته شد . شوراى امپراطورى « 1 » فقط مىتوانست دربارهء قوانينى كه به آن ارجاع مىشد اظهارنظر كند ، اما بحث دربارهء بودجه مجاز دانسته شد . بدين ترتيب كوخيل فرصتى مناسب به دست آورد ، تا بهگونهاى استادانه ، سياستهاى كلى دولت را بررسى و مطرح و مورد انتقاد قرار دهد . اين مورد خود بيانگر اختلاف در طرز برخورد و اولويتها ، ميان دولت از يك سو و عوامل معتدلتر كنگره از سوى ديگر بود . در توجيه اين كه چرا امتيازهايى را كه دولت مىداد نه تنها سبب آزردگى بلكه موجب خشم شديد مىشد ، آنان كه از مكتب تيلاك پيروى مىكردند ، به آسانى به اين باور مىرسيدند كه تمام آنچه دولت راجع به اصلاحات مىگويد بهانه و عذر است ، در واقع فريب و حيله است . در پشت سر اين اختلاف نظرها و سليقهها فشار روزافزون جوانان تحصيل كرده و صاحب صلاحيت بود كه مىخواستند امور اجتماعى را به دست گيرند و مشغول كار شوند .
دومين موضوع مورد اختلاف مسئلهء اشغال مقامات عالى دولتى توسط هنديان بود . بهگونهاى روز افزون احساس مىشد ، از روى نهايت بىانصافى ، ورود هنديان به دستگاه دولتى بىاندازه دشوار است . دولت اصرار مىورزيد آزمون ورود به خدمت دولت در لندن انجام گيرد . آن هنگام كه تعداد داوطلبان شركت در آزمون زياد شد حداقل سن داوطلبان را به 19 سال پايين آوردند . عملا تنها جوانانى كه در انگلستان تحصيل مىكردند مىتوانستند در آزمون ورودى شركت جويند . اين مقررات سبب شد از يك سو از تعداد دواطلبان به شدت كاسته شود و از سوى ديگر تنها كسانى بتوانند در آزمون شركت كنند كه چندان پاىبند مليت هندى نباشند . اين طرز برخورد سبب برانگيختن اين سوءظن شد كه دولت انگليس مىخواهد از زير تعهداتى كه ملكه ويكتوريا كرده بود ، يعنى ملاحظات نژادى مانع از دستيابى به مقامات
هامش
( 1 ) .Imperial Council