اصيل مىپردازند با دربار رفتوآمد كرده و اجازه بار يابند و خلعت بگيرند و سود عادلانه ببرند . اگر چنين شود اينگونه كالاها به سرزمين دشمنان برده نخواهد شد . « 1 »
يكى از نگرانىهاى عمدهء ويجاياناگارا اين بود كه طراز بازرگانى به سود دشمنان سنگينى كند . انگيزهء اصلى حفظ روابط نيكو با پرتقالىها همين مطلب بود . انواع تسهيلات و امتيازات به بازرگانان خارجى داده مىشد .
تعداد معدودى از كالاها شامل حقوق گمركى ، كه سنگين نبود ، مىشدند .
عوارض گمركى 5 / 2 الى پنج درصد از فروش كالاها بود . حقوق گمركى روغن و قماش وارداتى زيادتر بود ( ده درصد و پانزده درصد ) تا از ورود اين دو محصولى كه در داخل توليد مىشد جلوگيرى شود . امارات ساحلى مالابار از عوايدى كه مىبايست نصيب ويجاياناگارا بشود ، مىكاستند ؛ زيرا محمولهها نخست بدانجا مىرفت و بر آنها ماليات بسته مىشد . در دورههاى رونق بازرگانى اين كاهش درآمد اهميت نداشت اما در زمان ركود و كسادى بازار فشار سنگينى بود .
ازجمله واردات ويجاياناگارا شمش طلا و نقره و فيل از سيلان و پگو ( بهمنىها راه تجارت فيل با شمال هند را قطع كرده بودند ) و اسب بود . در آغاز اعراب اسب را وارد مىكردند . اما در سدهء شانزدهم كه پرتقالىها بنادر مركز تجارت اسب اعراب را متصرف شدند ، اين تجارت به انحصار پرتقالىها درآمد . ادويه از جنوب شرقى آسيا مىآمد . قماشهاى سنگين مانند مخمل و ساتن و حرير گلدار از جده و عدن و چين . صادرات اصولا به ايران ، افريقا ، چين و سيلان مىرفت و عبارت بود از برنج ، شكر ، نارگيل ، ارزن ، انواع رنگها ( شنگرف ، حنا ، نيل و هليله ) ، چوب صندل ، آبنوس ، فلفل ، ميخك ، جوز ، دارچين و پارچههاى پنبهاى و چيت گلدار .
هامش
( 1 ) .Amuktamalyada , IV , V , 245 - 58 .