نيروهاى مسلح شود . با وارد كردن تعداد زياد اسب رستهء سوار سپاه تقويت شد و از جنگجويان مزدور ترك دعوت شد تا به صفوف سپاه ويجاياناگارا ملحق شوند . ارتش حاضر بهخدمت گسترش يافت و بر سپاهيانى كه فئوالها متعهد به فراهم آوردن آنان بودند ، نظارت بيشتر اعمال گرديد .
درگيرى مسلحانه ميان ويجاياناگارا و بهمنىها غير قابل اجتناب بود .
آتش جنگ در سال 1358 بر سر مالكيت ناحيهء رايچور دوآب شعلهور شد . مرزها برحسب نتيجهء جنگها در حال تغيير بود . در سال 1370 ويجاياناگارا پس از تصرف مادوراى توانست امنيت مرزهاى جنوبى خود را تأمين كند . سلطاننشينهاى اوريسا و واراناگال سرسختانه مقاومت كردند .
تصرف گوآ به دست ويجاياناگارا اهميت استراتژيكى داشت . بگذريم كه درآمدهاى آنجا از محل بازرگانى نيز قابل ملاحظه بود . اگر ويجاياناگارا در تصرف سواحل شرقى نيز توفيق يافته بود ، آنگاه از اين كرانه تا آن كرانه را تحت تسلط داشت و تنها مىبايست از مرزهاى شمالى خود دفاع كند و اين مقدمات مىتوانست با سهولت مانع از دخالت فعال بهمنىها در امور جنوب شود .
در نيمهء دوم سدهء پانزدهم بهمنىها سياستهاى مثبتترى ، هم در زمينهء امور داخلى خويش و هم در مورد روابط ميان همسايگان خود ، در پيش گرفتند . اين سياستهاى نوين مرهون مساعى وزير « محمود گوان » بود .
بهمنىها با يارى گجرات توانستند با بيرون راندن مالوا از اطراف مرزهاى شمالى خود خطر مالوا را مرتفع سازند . اندكى بعد گوان ، « گوآ » را از تصرف ويجاياناگارا بيرون آورد . درآمدهاى آنجا را دوباره نصيب خزانه بهمنىها كرد . ويجاياناگارا در سواحل شرقى از اوريسا شكست خورد و شاه اوريسا توانست براى مدت كوتاهى قلمرو خود را در جنوب تا حوالى دلتاى رود كاورى گسترش دهد . مشكلات قبيلهاى بر آشفتگى وضع افزود تا سرانجام سلسلهء سلطنتى عوض شد . خاندان سالووا تاجوتخت را بهدست آورد .
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 437
مساهمون: روميلا تاپار
ص٤٣٧