هنرمندان ايرانى مصور شده بود ، به هند آوردند و هنرمندان هندى با كارهاى مينياتورسازان ايرانى ، كه در تركيب رنگها به نهايت چيرهدستى و سليقه رسيده بودند ، آشنا شدند و سرمشقى براى هنرمندان هندى شدند . طيف ظريف رنگهايى كه يادآور رنگهاى نخستين نقاشىهاى ديوارى « آجانتا » بود ، جاى فضاهاى وسيع پوشيده از رنگهاى آجرى و آبى مينياتورهاى اوليهء جينىها را گرفت . اين اسلوب جديد مينياتورسازى جينىها بهنوبهء خود بر نقاشىهاى مينياتور راجستان از سدهء شانزدهم به بعد تأثير ژرف گذاشت و چشمگيرترين تغيير در چشمانداز مناظر هندى را تركها باعث شدند .
سبك نوين معمارى را كه نمونههاى عالى آن را در مسجدها و آرامگاههاى آن دوره مىتوان ديد ، تركها مرسوم كردند . نقشهء مسجد اصولا برطبق نيازهاى آيين اقامهء نماز در اسلام ريخته مىشود . در آغاز مسجد محوطهء محصورى بود كه مؤمنان براى اداى فريضهء نماز در آنجا جمع مىشدند . گاهى مربع شكل بود و گاهى به شكل مستطيل . روباز بود و در سه طرف آن شبستانهايى بود كه با وروديهها قطع مىشدند . محراب مسجد كه امام مسجد از آنجا نماز را رهبرى مىكرد در ديوار غربى قرار داشت كه مؤمنان رو به آن نماز مىگزاردند و اغلب با كتيبههاى كوچك پوشيده بود و يك مناره و بعدها چهار مناره در چهارگوشهء مسجد برپا بود تا مؤذن از فراز آن هرروز پنج بار مسلمانان را براى اقامهء نماز فراخواند . تنها قسمتى از مسجد كه رابطهء مستقيم با مراسم عبادى نداشت گنبد آن بود . گنبد سبب شكوه و زيبايى خيرهكنندهء بنا مىشد و مهمترين نمونههاى آن را در ايران بايد ديد . آرامگاههاى اين دوره همانند مساجد ساده بود . قبر در اتاقى هشتگوش و يا مربع شكل با سقفى گنبدى قرار داشت .
تركها سنتهاى معمارى اعراب و ايرانىها ، بهويژه ايرانىها را با خود به هند آوردند . از مشخصات معمارى اين دورهء ايران قوسهاى تيزهدار و طاق
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 424
مساهمون: روميلا تاپار
ص٤٢٤