شعر مىگفت ، زبان هندى را نيز بهكار گرفته بود . آنچه باعث اهميت زبان هندى شد ، اين واقعيت بود كه يكى از والدين زبان اردو بهشمار آمد . اردو ، كه اسم آن دلالت مىكرد براينكه اين زبان نخست در پايگاههاى ارتشى پيدا شده بود ، به صورت زبانى مشترك درآمد . از تركيب نحو زبان هندى و لغات فارسى - عربى متحول گشته بود . طبيعى بود هركس كه با اردو آشنا بود بتواند با زبان هندى نيز محاوره كند .
فرمانروايى هيئت حاكمه و نجباى فارسى زبان باعث شد كه زبان فارسى هم بهعنوان زبان رسمى و هم بهعنوان عامل نوين ادبى وارد هند شود . زبان فارسى به جاى زبان سانسكريت به عنوان زبان رسمى در بسيارى از امارات و سلطاننشينهاى شمال هند باعث تشويق كاربرد زبانهاى محلى شد ؛ زيرا فارسى براى مردم محل زبانى ناآشنا بود . زبان عربى حتى از زبان فارسى نيز ناشناختهتر بود . ادبيات اوليه كه در هند به زبان فارسى تأليف شد ، عمدتا اشتقاقى بود . شكلها و قالبهايى كه بيشتر براى فارسى زبانان ايرانى آشنا بود در آن بهكار مىرفت . اما به تدريج كه با ادبيات هندى ، خواه از طريق متنهاى اصلى و يا ترجمهها آشنايى بيشتر حاصل شد ، عامل هندى خود را نشان داد . از اين جنبه آثار و تأليفات امير خسرو و حائز اهميت است ؛ زيرا وى مظهر پيدايش ادبيات فارسى - اسلامى مبتنى بر فرهنگ هندى است .
امير خسرو ، هرچند در هند به دنيا آمد ، اما تركنژاد بود . نزد نظام الدين اوليا ، از مشايخ صوفيان كه در حومهء دهلى زندگى مىكرد ، به تحصيل پرداخت و سرانجام در دهلى ، كه براى جوانى صاحب استعداد شهرى هيجانانگيز بود ، اقامت گزيد . به دربار راه يافت و اشعارش كه دربارهء شخصيتها و رويدادهاى آن روزگار بود سبب شهرت و عزت او گرديد .
تجملات زندگى دربارى در او تأثير چندانى نكرد . تعليمات نظام الدين اوليا را در تمام طول زندگانى بهكار بست . بيشتر اشعار او در انواع قالبها - غزل ،
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 420
مساهمون: روميلا تاپار
ص٤٢٠