مىكرد . از نظر تشكيلات ادارى ، كشور به ايالتها تقسيم مىشد . هر ايالت شامل بخشهايى بود كه تعداد معينى از روستاها را دربرمىگرفت . يك ايالت مىتوانست هم شامل املاك اختصاصى باشد و هم شامل تيولها . مسئوليتها و اختيارات صاحبمنصبان ادارى شاه در برابر زمينداران مشخص بود و رعايت مىشد . طبيعى بود كه ميان مزايا و اختيارات مالكان زمين با خودمختارى روستا در امور ادارى تضاد و اشكال پيش آيد . روابط ميان مالكان زمين و مديران روستا متفاوت بود . سندى در دست است كه نشان مىدهد « تاكوراى » ( زميندار ) يكى از روستاها در دورهء چائوهانها براى بالا بردن عوارض معبد لازم بود قبلا موافقت شوراى روستا را جلب كند . اما اين محدوديت لزوما نمىتواند دربارهء ديگر انواع عوارض و يا ساير روستاها نيز صادق باشد .
شوراهاى روستايى در همان نواحى پيشين وجود داشتند ، اما بسيارى از اختيارات خود را از دست داده بودند . در روستاهاى متعلق به زمينداران اينگونه شوراها به تدريج منحل شدند و به عنوان نمايندهء بنيادى سياسى نفوذ و تأثير آنها به صفر رسيد . فقط در املاك اختصاصى در ادارهء امور دخالت و كمك مىكردند . در موردى خاص ، شوراى روستا از اشخاصى كه به نمايندگى از سوى محلات روستا انتخاب شده بودند تشكيل مىشد .
اما نامزدهاى انتخاباتى مىبايست قبلا مورد تأييد حكومت قرار گيرند بنابراين عملا وسيلهء دست دستگاه ادارى دولتى بودند . گروه كوچكى كه از ميان اعضاى شوراى روستا انتخاب مىشدند و كميتهء پانچا كولا ناميده مىشد ، وظيفهء جمعآورى ماليات و ثبت موقوفات مذهبى و عرفى و سرپرستى دادوستد و بازرگانى و داورى در اختلافات محلى را برعهده داشت . بعيد نيست اين كميته نمونهء اوليهء پانچايات ، نهادى همانند كه در سدههاى بعد پيدا شد ، باشد .
نجبا و بزرگان عبارت بودند از زمينداران و ازجمله برهمنها . آشكار
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 330
مساهمون: روميلا تاپار
ص٣٣٠