انواع نمادهايى كه حكايت از شأن مقام زميندارى او مىكرد ، استفاده كند .
مثلا بر تخت بنشيند و يا مگسران به دست گيرد و يا سوار تختروان يا فيل شود و يا با پنج نوع آلات موسيقى ورود او را اعلام دارند . فئودالها لقبهايى متناسب باشأن و منزلت خود داشتند . آنها كه اهميت بيشتر داشتند ، « مهاسامانتا » ، « مهامانداشورا » و . . . خوانده مىشدند . فئودالهاى كماهميتتر لقبهايى مانند « راجه » ، « سامانتا » ، « راناكا » ، « تهاكورا » و « بهوگتا » و غيره بر خود مىنهادند . پارهاى از اين لقبها يادگار دورهء كوپتاها بود . هرچند مزايا و شرايط دقيق هريك از آنها بعدها تدوين شد . جنبهء نظامى تعهدات فئودال ، از جمله تعهد او مبنى بر تجهيز تعداد معلومى افراد رزمنده به هنگام جنگ هر روز اهميت بيشتر يافت . هرچه جنگهاى ميان دولتها زيادتر و شديدتر مىشد ، بر اهميت اين جنبهء روابط شاه و زمينداران افزوده مىشد . در موارد معين پذيرفته شد كه زميندار در عوض نفر ، ساليانه ، مبلغى بپردازد ؛ اما اين رسم رواج چندان نيافت . اگر شاه اعلان جنگ مىداد از زميندار انتظار مىرفت پاپيشگذاشته سرباز و تجهيزات به كمك شاه بفرستد . در ايام صلح شاه گاهبهگاه از افراد مسلح زميندار سان مىديد تا هم از وضع آنان با اطلاع شود و هم بهطور مستقيم يادآور تحت الحمايه بودن زميندار شود .
قلعهها و شهرهاى پادگانها هميشه انباشته از سرباز بود تا مراكز دفاعى آمادگى داشته باشند .
اين تعهدات موجب تقويت جنبههاى جنگى و ارتشى نظام مىشد ؛ نظامى كه از هر حيث موجبات روى كار آمدن خاندانهاى راجپوت را فراهم مىكرد . پس از سال 1000 ميلادى ، بر اهميت تعهدات نظامى زمينداران افزوده شد . بيشتر از سدههاى گذشته زمينهاى كوچك را به امرا و فرماندهان ارتش واگذار كردند . در سدههاى گذشته زمينها را اغلب به شخصيتهاى مذهبى خواه بزرگان برهمنها و يا پيشوايان بودايى واگذار مىكردند . اين هر دو از پرداخت باج و ماليات و برآوردن نيازهاى ارتشى معاف بودند .
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 326
مساهمون: روميلا تاپار
ص٣٢٦