وصول كرد ، عبارت بود از مناطق مسكونى ، معابد ، كانالهاى آبيارى ، زمينهايى كه پيشهوران و مردم خارج از كاست روى آن سكونت داشتند و محلهاى مخصوص مردهسوزى .
تمايل به مالاندوزى از مشخصات اين دوره نبود ؛ زيرا اكثر ساكنان روستا مالى نداشتند تا آن را بيندوزند . محصولى كه از مالكيتهاى متوسط به دست مىآمد ، تنها كفاف خوراك و پوشاك خانواده را مىداد و مازادى باقى نمىماند . خوراك مردم ساده بود ؛ عمدتا برنج و سبزيجات . گوشت گران بود و گياهخوارى مرسوم . مخارج مسكن ناچيز بود ؛ زيرا در آبوهواى گرم نيازى به ساختمان مسكونى مفصل نبود . كسانى كه توانگرتر بودند ، سرمايهء خود را بىكار نمىگذاشتند . سرمايهگذارى در آباد كردن زمينها و مرمت سيستم آبيارى سودآور بود . پرداخت وجوه شرعى و كمك به ساختمان معابد و وقف كردن براى « ماتا » ( مركز آموزشى و بهداشتى وابسته به معبد ) از اعمال نيك و ثوابهاى بزرگ دانسته مىشد .
اقتصاد روستا ، در اوايل اين دوره ، خودكفا بود . روستا خوراك و پوشاك خود را توليد مىكرد . به اندازهء رفع نياز پيشهور وجود داشت . توليد اضافى چشمگيرى صورت نمىگرفت و دادوستد قابل ملاحظه با ديگر نقاط انجام نمىشد . از سدهء يازدهم به بعد به علت توسعهء سريع بازرگانى در دورهء چولاها ، اين وضع به سرعت تغيير كرد . پيدايش شهرها بر تقاضاى مواد خوراكى افزود . سبب شيوع نظام پولى در روستا شد . پس جاى شگفتى نيست كه در مقام مقايسه با دورههاى پيشين سكههاى به جا مانده از دورهء چولاها ، به گونهاى محسوس ، زيادتر است .
استحكام بازرگانى خارجى نقطه قدرت بازرگانان دورهء چولا بود .
مهابالى پورام ، كاورى پاتينام ، شاليور و كوركاى در كرانههاى شرقى و كوئيلون در ساحل مالابار براى ادارهء بازرگانى جنوب هند چه در جهت مغرب يا مشرق تشكيلات و مؤسسات عظيم داشتند . بازارهاى بازرگانى رو
تاريخ هند ( فارسى ) — صفحة 280
مساهمون: روميلا تاپار
ص٢٨٠