منابع پارسى
مطالبى كه در بند 118 و 119 درباره چگونگى مجازات اينتافرن نقل شده در حقيقت دنباله مطالبى است كه درباره هفت تن از سران پارس نقل شده است . اين هفت تن پس از قتل بردياى مغ قرار گذاردند كه هريك از آنها بسلطنت رسيد ، شش تن ديگر حق داشته باشند باستثناى مواقعى كه « پادشاه با يكى از زنان حرم هم بستر است » بىاجازه به اندرون او وارد شوند ( بند 48 ) .
اينتافرن در موقعى كه باراده خود بدربار ميرفت و قصد ملاقات شاه را كرده بود توجهى به محافظين نكرد و با اينكه به او گفته بودند كه پادشاه با يكى از زنان حرم همبستر است به روى آنها شمشير كشيد و گوش و بينى آنها را بريد .
منبع اين قسمت از اطلاعات هردوت باحتمال زياد پارسهائى بودهاند كه هردوت در ايالات سرحدى امپراتورى با آنها تماس داشته و محتملا اين خبر را از آنها شنيده و در كتاب خود نقل كرده است .
حماسه زوپير
بند 150 و 160 اختصاص دارد به شرح فداكارى شگفتانگيز زوپير و تدبيرى كه وى براى تسخير شهر مستحكم بابل انديشيد .
وقتى محاصره شهر بابل بدرازا كشيد و لشگريان داريوش مدتى طولانى در پاى حصار شهر ماندند ، زوپير فرزند مگابيز گوش و بينى خود را بريد و با ضربات شلاقى كه بدستور او بر پيكرش نواختند اندام خود را خونين و زخمى كرد و با اين قيافه و شكل با اجازه
هامش
كرد كه براى يونانيان كه نميتوانند باور دارند كه در محفل هفت تن پارسى ، اوتان طرفدار استقرار حكومت عامه در پارس بوده بسيار جالب توجه خواهد بود . . . » سپس مؤلف نقل مىكند كه اوتان حكمرانان مستبد شهرهاى يونى را معزول كرد و همه جا حكومت عامه را جانشين استبداد آنان نمود . از اين اشاره مؤلف معلوم مىشود كه بخاطر كتاب سوم مورد انتقاد شديد معاصرين خود قرار گرفته بطوريكه ناگزير شده است در كتاب ششم براى دفاع از نوشته خود دلائل تازهاى اقامه كند .