كرده است . قسمتى از اين اطلاعات شفاهى را ، بخصوص قسمتى كه مربوط به شروع سلطنت پسامتيك مىباشد مؤلف در محيط يونانى و بين يونانيان و از دهان آنان شنيده ؛ ولى قسمت مهم آن را در مصر و بخصوص در شهرهائى نظير نوكراتيس كه محل اقامت مهاجرين يونانى بوده جمعآورى كرده و چون مهاجرين يونانى هم خود شاهد قسمتى از تاريخ مصر بودهاند و هم به علت معاشرت دائم خود با مصريان اطلاعات كاملترى داشتهاند هردوت خود در بيان مطالب از گفتههاى آنان استفاده كرده .
بالاخره قسمت ديگرى از مطالب مربوط به اين قسمت از كتاب دوم را مؤلف در خارج از مصر در كشورهائى كه پادشاهان خاندان سائيس نفوذ و سلطه خود را بر آن گسترده بودند بدست آورده است . مثلا سرگذشت لاديكه
( Ladike )
را كه در بند 181 شرح داده شده باحتمال زياد در شهر سيرن
( Cyrene )
پايتخت سيرنائيك از دهان بوميان شنيده ؛ همچنين جنگهاى نكوس
( Necos )
را در سوريه از اهالى برانشيد در محل شنيده ( بند 159 ) ؛ حسن روابط و دوستى آمازيس و پوليكرات را در ساموس
( Samos )
از دهان اهل محل شنيده ( بند 182 ) ؛ رفتار جوانمردانه او را نسبت به آمفيكتيونها مسلما در دلف كه خاطره اين حادثه جاويدان شده بود شنيده ( بند 180 ) ؛ هديهاى كه نكوس به معبد آتنا در لندوس
( Lindos )
اعطاء كرده بود فقط در اين محل و در رودس معروف عام و خاص بوده و باحتمال زياد مورخ در همان محل از آن مطلع شده ( بند 182 ) ؛ سرگذشت اعزام سفارت از شهر إله
( Elee )
بنزد پساميس
( Psamis )
كه در بند 160 شرح داده شده بدون ترديد در يكى از نواحى يونان كه مردمان آن با ساكنان شهر إله خصومت داشتهاند به گوش مؤلف رسيده است .
اما نسبت به تاريخ قديم مصر كه با سلطنت پسامتيك خاتمه مييابد ظاهرا بطورى كه مؤلف خود در بند 147 مدعى است منبع اطلاعات او منحصرا گفتههاى بوميان مصر بوده و مؤلف شخصا در بند 154 تصديق كرده است كه اين قسمت از اطلاعات او به علت اينكه متكى به گفته بوميان بوده نسبت به قسمت اول كه مورد تأييد خارجيان