فرزندان ابو العاصى چند نفر بيش از فرزندان حرب بودند . رمله از فرصت رفتن شوهرش به سفر حج استفاده كرد و براى ديدار پدر به شام رفت و او را مطلع ساخت . او گفت :
« مروان افزونى مردان بنو العاصى را بر بنو حرب برشمرد حتى دو پسر من خالد و عثمان از عمرو را از بنو العاصى دانست . كاش آنان مرده بودند . » معاويه نامهاى به مروان نوشت و شعرى را در آن نقل كرد و افزود : من براى مروان شهادت مىدهم كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيدهام كه فرمود : « هرگاه فرزندان حكم به سى نفر برسد ، آنان به نوبت اموال خدا را به خود اختصاص خواهند داد ، از دين خدا براى خدعه بهره خواهند جست و پرستندگان خدا را به بردگى خود خواهند گرفت . » مروان با شادمانى پاسخ داد « اى معاويه بدان كه در حقيقت من پدر ده نفر ، برادر ده نفر ، و عموى ده نفرم . » « 1 »
دختران خاندان ابو العاصى چندان اهميتى براى مروان نداشتند . او به پيشنهاد معاويه بسادگى خود را از شر دختر برادرش يحيى بن حكم ابن ابى العاصى راحت كرد . او دختر برادرش را به خانه خود دعوت كرد و چاهى برايش كنده و روى آن را با حصير پوشانده بود . دختر در راه خود به چاه افتاد و همان گور او شد . اين دختر و زنى ديگر به نام ام سعيد اسلميّه عمرى را به بدنامى با خوانندهاى هرزه به نام دلّال گذرانده بودند كه اين دو را از بىشرمترين زنان مىدانستند . از همه زشتتر آنكه هر دو بر اسب سوار مىشدند و با هم مسابقه مىدادند به طورى كه ساق پايشان نمايان مىشد . « 2 » وقتى كه پاى عفت عمومى در ميان بود قاتل طلحه مىخواست او را مسلمانى منزه بدانند .
مروان نتوانست عمرو را براى ادعاى خلافت اموى خود تحريك كند . گفتگوهاى او با سعيد بن عثمان برادر ناتنى عمرو نتيجه بهترى داشت . هنگامى كه معاويه در سال 65 بيعت با پسرش يزيد را بر مردم تحميل كرد مروان ، سعيد بن عاص و عبد الله بن عامر از امويان مدينه با بىميلى اطاعت كردند ولى نارضايتى خود را از آن ابراز داشتند . « 3 » انصار مدينه نيز علاقهاى به ولايتعهدى يزيد نداشتند ، زيرا اخطل شاعر را تشويق كرده بود
هامش
( 1 ) زبيرى ، نسب ، ص 109 - 110 ، بلاذرى ، انساب ، ج 1 ، بخش 4 ، ص 46 ، 58 اين حديث را ابن حنبل ( مسند ، ج 3 ، ص 80 ) به نقل از ابو سعيد خدرى نقل كرده است . ابن حنبل به عنوان يك سنى شايسته نام حكم را نبرده و بجاى آن ابى فلانى ( بجاى ابى العاصى ) آورده است .
( 2 ) اغانى ، ج 4 ، ص 64 .
( 3 ) همان ، ج 18 ، ص 71 .