و الشيخة إذا زنيا فارجموهما ألبتة نكالا من اللّه و اللّه عزيز حكيم . « 1 »
در منتخب كنز العمال نيز چنين آمده است : « [ سورهء احزاب ] همسنگ سورهء بقره يا طولانىتر از آن بوده است » . « 2 »
عروه از خالهاش عايشه چنين روايت كرده است : « سورهء احزاب در عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دويست آيه بود . چون عثمان مصاحف را نوشت ما فقط به مقدار موجود دست يافتيم » . « 3 » عايشه مىپنداشت در آن سوره چنين آيهاى - موسوم به آيهء رجم - نيز بوده است : « الشيخ و الشيخة فارجموها ألبتة بما قضيا من اللذّة » . « 4 »
بايد گفت : اين حديث را برساختهاند و به صحابى بزرگ ابىّ بن كعب نسبت دادهاند ؛ زيرا مشاهده نشد كه مصحف او با مصاحف ساير صحابه چنين اختلافى داشته باشد ؛ حتى احتمال اين مطلب نيز داده نشده است . شايد با ساختن اين حديث از زبان او ، خواستهاند مدعاى عمر را نسبت به آيهء رجم تأييد نمايند تا او در اين پندارها تنها نمانده باشد بهويژه آنكه از روى عمد سندى ساختند كه از بزرگان شيعه نظير يزيد بن ابى زياد هاشمى ، نقيب بصره ، تشكيل يافته است . ابن حجر مىگويد : « او از بزرگان شيعه بوده است » . « 5 »
همچنين زرّ بن حبيش كوفى مخضرم و به گفتهء عاصم : وى از اصحاب على عليه السّلام كه مقام و مرتبهاى و الا داشت و پيشواى همگان بود . « 6 » نيز ابىّ بن كعب - صحابى بزرگ و سرور قاريان و از جمله كسانى كه در حادثهء سقيفه با على عليه السّلام پايدار ماندند - روايت كرده است . « 7 »
بين عايشه و عثمان اختلاف و دشمنى بوده و احتمال دارد عايشه با اين ادعا و با چنين تعبيرى ناشايست در صدد انتقام از عثمان برآمده باشد .
هامش
( 1 ) . همان ، ص 132 . الاتقان ، ج 3 ، ص 72 .
( 2 ) . منتخب كنز العمال ، ج 2 ، ص 43 .
( 3 ) . الاتقان ، ج 3 ، ص 72 .
( 4 ) . همان .
( 5 ) . تهذيب التهذيب ، ج 11 ، ص 329 ، شمارهء 630 .
( 6 ) . همان ، ج 3 ، ص 322 ، شمارهء 597 .
( 7 ) . ر . ك : ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 2 ، ص 52 - 51 . شيخ صدوق ، الخصال ، باب 12 ، ص 461 ، شمارهء 4 . قاضى نور اللّه شوشترى ، مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 232 . قاموس الرجال ، ج 1 ، ص 236 .