قابل توجه : تمسك ابن مسعود به اين آيه و قرائت آن ، به صراحت مىرساند كه تحريم متعه از طرف خدا و پيامبرش نبوده ، بلكه امرى بوده است كه بعد از زمان رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) به وقوع پيوسته است .
9 - شعبه مىگويد : از حكم ابن عيينه از آيه متعه سؤال نمودم كه آيا نسخ شده است يا نه ؟ پاسخ داد كه : نه . حكم اضافه نمود كه اميرمؤمنان ( عليه السلام ) فرموده است اگر عمر از متعه نهى نمىكرد ، كسى مرتكب زنا نمىشد مگر شخص شقى و فاسد . « 1 »
گفتار اميرمؤمنان ( عليه السلام ) را قرطبى نيز در تفسير خود از عطا و او از ابن عباس آورده است . « 2 »
مؤلف : شايد منظورش از « شَقِىّ » كه در اين روايت به كار رفته است ، همان معنى است كه در روايت ابو هريره به آن تفسير گرديده است . وى از رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) نقل مىكند كه روزى فرمود : داخل دوزخ نمىشود مگر شخص شقى ، سؤال كردند يا رسول الله ( صلى الله عليه و آله و سلم ) شقى كيست ؟ فرمود : شقى كسى را مىگويند كه نه خدا را اطاعت كند و نه از گناهان و معاصى خوددارى نمايد . « 3 »
10 - عطا مىگويد : من از ابن عباس شنيدم كه مىگفت : « خدا رحمت كند عمر را زير متعه رحمتى بود از سوى خدا براى امت محمد ( صلى الله عليه و آله و سلم ) و اگر عمر مردم را از آن نهى نمىكرد ، مرتكب زنا نمىگرديدند مگر عدهاى كم و معدود . » « 4 »
اين بود قسمتى از رواياتى كه دربارهء « متعه » و اينكه حكم آن در زمان رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) نسخ نگرديده بود ، از اين طريق خود اهل سنت آمده است .
هامش
( 1 ) . تفسير طبرى در ذيل تفسير آيهء متعه 5 / 9
( 2 ) تفسير قرطبى 5 / 130
( 3 ) . مسند احمد 2 / 349
( 4 ) . احكام القرآن ، جصاص 2 / 147