مىكنند و به طور تواتر ثابت گرديده است كه خود رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) نيز بسم الله را در آغاز سورهها قرائت مىفرمود و اگر بسم الله جزء سورههاى قرآن نبود ، بر پيامبر خدا لازم بود آن را به صراحت بيان فرمايد زيرا نحوهء قرائت و تلاوت وى با توجه به اينكه او در مقام بيان و تعليم بود ، به صراحت مىرساند كه همهء آنچه را كه مىخوانده ، قرآن بوده است و اگر قسمتى از آنچه رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) تلاوت مىنمود ، جزء قرآن نبود حتماً تذكر مىداد و آن را يادآور مىشد زيرا در غير اين صورت ، عمل رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) باعث تحريف قرآن و موجب گمراهى ، نادانى و انحراف مردم مىگرديد و اين عمل از رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) مخصوصاً در موضوعى كه با مسئله وحى ارتباط دارد ، استبعاد آن بيشتر و شديد تر است و ساحت قدس رسول اكرم از اينگونه نسبتها و تهمتها پاك و مبراست .
بنابراين ، اگر « بسم الله » كه رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) در آغاز سورههاى قرآن مىخواند از قرآن نبود ، آن را يادآورى مىنمود و گفتار وى هم حتماً به طور متواتر و با نقلهاى پياپى و قطعى به ما مىرسيد ، در صورتى كه اين مطلب حتى به صورت خبر واحد هم براى ما نقل نشده و به دست ما نرسيده است .
4 . وجود « بسم الله » در تمام مصاحف
از مطالبى كه هيچ شكى بدان راه ندارد ، اين است كه قرآنهايى كه قبل از جمعآورى عثمان و بعد از وى در دست صحابه و تابعين بوده ، همه داراى « بسم الله » بودهاند و اين آيه در اول تمام سورهها بجز سورهء برائت ضبط شده بود . اگر « بسم الله » جزو سورههاى قرآن نبود ، صحابه پيامبر آن را در قرآنهاى خود ضبط نمىكردند زيرا صحابه از درج و ضبط آنچه كه جزء قرآن نيست ، در قرآن ، شديدا ! ابا و امتناع داشتند تا آن جا كه عدهاى از مسلمانان حتى از اعراب و نقطه گذارى قرآن هم جلوگيرى مىنمودند .
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 762
مساهمون: السيد الخوئي
ص٧٦٢