همان جزء بودن « بسم الله » است در تمام سورههاى قرآن ، يعنى « بسم الله » جزو تمام سورهها و يكى از آيات آنهاست جز سورهء « توبه » كه بدون « بسم الله » نازل گرديده است .
ما براى اثبات اين نظريه كه در ميان دانشمندان شيعه مورد اتفاق است ، دلائل فراوانى داريم كه بخشى از آنها را در اينجا مىآوريم :
1 . روايات اهل بيت
روايات معتبر فراوانى از اهل بيت پيامبر ( عليهم السلام ) به دست ما رسيده است كه از همه آنها جزء بودن « بسم الله » نسبت به سورههاى قرآن استفاده مىشود « 1 » و همين روايتها در اثبات اين نظريه كافى است و ما را از ديگر دلائل بىنياز مىسازد زيرا رسول اكرم ( صلى الله عليه و آله و سلم ) آنان را قرين و همدوش قرآن معرفى نموده است كه بايد در تمام مسائل و مشكلات دينى به آنان مراجعه نمود و در حل غوامض از آنان الهام و مدد گرفت « 2 » . اينك قسمتى از آن روايات :
1 . معاويهء بن عمار مىگويد : به امام صادق ( عليه السّلام ) عرضه داشتم : در نماز كه سوره حمد را تلاوت مىكنم « بسم الله » را نيز بخوانم ؟ امام فرمود : بلى . مجدداً پرسيدم : بعد از سورهء حمد ، سورهء ديگرى در نماز مىخوانم « بسم الله » را با آن سوره هم بايد بخوانم ؟ امام فرمود : آرى . « 3 »
2 . يحيى بن عمران همدانى مىگويد : به امام باقر نوشتم : فدايت شوم چه
هامش
( 1 ) . براى اطلاع از اين سلسله روايات به كتاب فروع كافى ، باب قرائت قرآن ، ص 86 ، و استبصار 1 / 311 ، تهذيب 1 / 218 - 153 ، وسائل الشيعه 1 / 352 مراجعه فرماييد
( 2 ) . قسمتى از مصادر اين حديث در بخشهاى پيشين همين كتاب آمده است
( 3 ) . كافى 3 / 312 ، چاپ دارالكتب الاسلاميه .