ولى به هر حال ترديدى در اين نيست كه حكم اين آيه مدت كم و كوتاهى در ميان مسلمانان بوده و سپس برداشته شده است و به جز على بن ابى طالب ( عليه السلام ) كسى به حكم آن ، عمل نكرده و به وسيلهء عمل نمودن به حكم اين آيه يكى ديگر از فضائل آن حضرت آشكار شده است ، اعم از اينكه اين امر و حكم ، يك امر امتحانى بوده است و يا يك حكم واقعى و حقيقى .
تعصب و غرض ورزى آشكار
فخر رازى در مقام اعتذار از خوددارى بزرگان صحابه از عمل نمودن به حكم آيهء « نجوا » - با اينكه فرصتى براى عمل داشتند - تعصب و غرض ورزى آشكار و صريحى به خرج داده مىگويد : اقدام و عمل نمودن به دستور اين آيه سبب اندوه فقرا و كنارهگيرى و دورى اغنيا و ثروتمندان مىشد ، زيرا فقرا و افراد نادار قدرت بذل مال را نداشتند و نمىتوانستند به آن عمل كنند و در نتيجه دلگير و اندوهناك مىشدند و ثروتمندان نيز مىديدند كه عدهاى اقدام به عمل و بذل مال مىكنند ، ولى آنها نمىكنند و اين عمل قهراً سبب طعن و ايراد به آنان خواهد شد و در نتيجه كنارهگيرى مىكردند ، پس عملى كه سبب غم و اندوه فقرا و دورى و كنارهگيرى اغنيا
بيان در علوم و مسائل كلى قرآن ( فارسى ) — صفحة 658
مساهمون: السيد الخوئي
ص٦٥٨