( 16 ) نسخ در آيهء مصونيت كفار
« إِلَّا الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ أَوْ جَاءُوكُمْ حَصِرَتْ صُدُورُهُمْ أَن يُقَاتِلُوكُمْ أَوْ يُقَاتِلُوا قَوْمَهُمْ وَلَوْ شَاءَ اللّهُ لَسَلَّطَهمْ عَلَيْكُمْ فَلَقَاتَلُوكُمْ فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقَاتِلُوكُمْ وَأَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَمَا جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلًا » . ( 4 / 90 )
« [ به دوستى نگيريد ] مگر آنان را كه با همپيمانان شما پيمان بستهاند ، يا آنان كه به سوى شما مىآيند و از پيكار با با قوم خود ناتوان شدهاند [ نه سر جنگ با شما دارند و نه توانايى مبارزه با قوم خود ] و اگر خداوند بخواهد آنان را بر شما مسلط مىكند تا با شما پيكار كنند ، پس اگر از شما كنارهگيرى كرده ، با شما پيكار ننمودند [ بلكه ] پيشنهاد صلح كردند ، خداوند به شما اجازه نمىدهد كه متعرض آنان شويد . »
مىگويند : اين آيه كه بر حفظ پيمان و عدم تعرض ابتدايى به مشركين دلالت دارد ، با آيهء جهاد و جنگ با مشركين نسخ شده است .
بنابراين نظريه ، در اين آيه دو حكم نسخ شده است : يكى حفظ پيمان مشركين و ديگرى آغاز جنگ با آنان .