« لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاهءَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى » . ( 4 / 43 )
نظير اين روايت را ابو هريره آورده است « 1 » .
ابو مسيره نقل كرده است كه چون آيهء تحريم شراب نازل گرديد ، عمر بن خطاب گفت : خداوندا ! حكم شراب را براى ما روشنتر از اين بيان كن ! آن گاه اين آيه نازل گرديد :
« يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيما إِثْمٌ كَبِيرٌ » . ( 2 / 219 )
اين آيه براى عمر خوانده شد ولى او قانع نگرديد و عرضه داشت : خداوندا ! حكم شراب را روشنتر بيان كن ! اين آيه فرود آمد :
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقْرَبُوا الصَّلَاهءَ وَأَنْتُمْ سُكَارَى » . ( 4 / 43 )
ابو مسيره مىگويد : پس از نزول اين آيه ، موذن رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) بعد از اذان با صداى بلند اعلان نمود : كسى با حالت مستى به نماز نزديك نشود ! اين آيه كه براى عمر خوانده شد او براى بار سوم گفت : خدايا ! حكم خمر را از اين نيز روشنتر بيان فرما ! تا اينكه آيهء سورهء مائده نازل شد و و چون آيه در انتهاى آن به جمله « فهل انتم منتهون » « 2 » رسيد كه « آيا از اين عنصر فساد و خطرناك خوددارى خواهيد كرد ؟ ! » عمر اين نداى بيدارگر و جانفزا را شنيد و با صداى بلند گفت : « انتهينا - انتهينا « 3 » »
آرى ، به گوش جان خريديم . « خوددارى نموديم ، خوددارى نموديم . » نسائى نيز همين حديث را با اختلاف مختصرى نقل نموده است . « 4 »
از اين روايات استفاده مىشود كه قبل از نزول آيه مورد بحث حكم حرمت خمر نازل گرديده بود و خود اين آيه نيز در تعقيب همان حكم نازل شده است . به
هامش
( 1 ) . مسند احمد 2 / 351
( 2 ) . مائده : 91
( 3 ) . مسند احمد 2 / 351
( 4 ) . سنن سنائى 2 / 33 باب تحريم الخمر .