اسلام برگردد ، توبهاش قبول است و نمىتوان پس از توبه كردن او را كشت و فقهاى شيعه نيز به همين معنى معتقدند و در قرآن مجيد هم آيهاى وارد نگرديده است كه به وجوب قتل مرتد به طوراطلاق دلالت كند و اين حكم را نسخ نمايد .
طرفداران نسخ : گاهى در نسخ اين آيه كه حكم عدم جواز قتال و جنگ با كفار را در بر دارد ، به آيهء جنگ و قتال استناد مىكنند .
ولى پاسخ : اين استناد هم خيلى روشن است زيرا حكم قتل مشروط به بقاى موضوع است كه عبارت از كفر مىباشد ، در صورتى كه اگر مرتد ملى توبه نمود ، كفرى در ميان نمىماند تا طبق آيهء قتال ، حكم قتل به او متوجه شود و در نتيجه مصونيتى كه آيهء مورد بحث براى مرتد بيان كرده بود ، نسخ گردد .
آرى ، در بعضى از اخبار و روايات اهل سنت حكم قتل مرتد به طور اطلاق آمده است و بنابر اين روايتها ، مرتد اگر توبه هم بكند ، باز قتل وى واجب مىباشد ، چنان كه بخارى ، احمد بن حنبل ، ترمذى ، نسائى ، ابوداود و ابن ماجه از ابن عباس و او از رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) نقل كردهاست كه « هر كس مذهب خويش را به مذهب ديگر تبديل كند ، او را بكشيد . » « 1 »
به نظر ما حكم وجوب قتل مرتد ، مشروط به عدم توبه است و در اين مسئل اختلاف قابل اعتنايى نيست . آرى ، تنها اختلافى كه در اين جا مشاهده مىشود ، در اين است كه آيا دعوت نمودن مرتد به سوى توبه واجب است يا مستحب و در صورت لزوم دعوت ، آيا مدت آن چقدر است كه در آن مدت ، توبه نكرد ، به قتل برسد ؟ مشهور در ميان شيعه اين است كه دعوت به سوى توبه واجب است و براى آن ، مدت معينى نيست بلكه مدت آن تا روزى است كه امكان برگشتن وى در آن مدت عقلًا ممكن باشد و گاهى گفته شده است كه تنها تا سه روز مهلت دارد كه
هامش
( 1 ) . المنتقى 2 / 745 .