آرى ، از حديث غدير چنين استفاده مىشود كه نام على ( عليه السلام ) صريحاً در قرآن نبوده است ، مخصوصاً اينكه اين جريان در حجهءالوداع و اواخر دوران زندگى پيامبر ( صلّى الله عليه و آله و سلم ) واقع شده است كه در آن تاريخ تقريباً تمام قرآن
فرود آمده و درميان مسلمانان انتشار يافته بود .
2 - دروغ بودن بعضى از روايتهايى كه به بودن نام على ( عليه السلام ) در قرآن دلالت دارند ، از ظاهرش پيداست و از وجناتش كاملًا نمايان است ، مثلًا در حديث چهارم مىخوانيم كه نام على ( عليه السلام ) در آيه « و إن كنتم فى ريب . . . » وجود داشت ، در صورتى كه اين آيه كوچكترين تناسبى با مسئلهء امامت و ولايت ندارد .
3 - روايت معروف و صحيح ابوبصير كه در كافى آمده است و اين روايت ، در اين معنى صراحت دارد كه نام على ( عليه السلام ) و نام هيچيك از ائمهء طاهرين ( عليهم السلام ) در قرآن وجود نداشت زيرا ابوبصير مىگويد : از امام صادق ( عليه السلام ) دربارهء آيه شريفه « اطيعُوا الله و اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اوُلِى الْامَرِ مِنْكُمْ » . « 1 » پرسيدم ، امام ( عليه السلام ) فرمود : اين آيه دربارهء على بن ابى طالب و حسن و حسين نازل شده است ، عرضه داشتم : مردم مىگويند : چرا از على ( عليه السلام ) و اهل بيت ( عليهم السلام ) وى در قرآن اسمى به ميان نيامده است ؟ امام ( عليه السلام ) فرمود : در جواب مردم بگوييد كه حكم نماز به رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) نازل شده ولى از سه ركعت و چهار ركعت بودن آن نامى بهميان نيامده است و خود رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) اين قسمت را براى مردم تفسير نمود . « 2 »
آرى ، اين روايت صحيح ، تمام روايتهاى گذشته را تفسير مىكند ، معنى و هدف آنها را بيان مىنمايد كه اسم « على » در قرآن مجيد بهعنوان قرآن بودن نازل نشده ولى در شرح آيات مربوطه ، بهعنوان تفسير و يا بهعنوان تنزيل غير قرآنى نازل شده است و اما دستورى بر رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) داده نشده بود كه آن را ابلاغ كند .
هامش
( 1 ) - سور نساء 59
( 2 ) . وافى ، ج 2 ، باب 30 ، ما نص الله و رسوله عليهم 63 .