مجلس چهارم
مفضّل گويد : بامداد روز چهارم ، به خدمت مولايم - عليه السّلام - شتافتم . به من اجازه ورود داده شد . به فرمان امام - عليه السّلام - بر زمين نشستم . آنگاه امام - عليه السّلام - فرمود :
از ماست تحميد و تسبيح و تعظيم و تقديس اسمى كه از همه قديمتر و نورى كه از همه بزرگتر است ، آن كسى كه بلند مرتبه و بسيار آگاه ، صاحب جلالت و اكرام ، آفريننده همهء هستى ، فانىكنندهء تمام عالمها و روزگاران ، صاحب سرّ مستور و غيب محظور و نام مخزون و علم مكنون است . صلوات و بركات او بر رسانندهء وحى و رسالت باد ، كسى كه او را بشير و نذير و به اذنش دعوتكنندهء به سوى خداى و چراغ روشنايى بخش برگزيد تا آن كه هلاك مىشود با دليل و بيّنه باشد و آن كه حيات مىيابد با دليل و بيّنه باشد . ( سورهء انفال ، آيهء 42 ) از جانب آفرينشگر جلّ و علا بر او و خاندانش صلوات پاكيزه و تحيات زاكيه و زاينده باد . هميشهء روزگاران در گذشته و حال بر او و ايشان سلام و رحمت و بركات الهى باد ؛ زيرا آنان شايسته و مستحق آن هستند .