اصحاب داوود و پند ابن سمّاك را شنيده و پس از آن ، نزد امام رضا باز گشته و به خدمتگزارى او پرداخته و بهرهها برده و به لطف خداى هادى ، به مقصود و ارشاد و رشد رسيده باشد ؟
ابن تيميّه در ادامهء آنچه از وى نقل شد ، مىنويسد : « . . . و تنها آمده كه معروف از بكر بن خنيس ، عابد كوفى ، امورى را فرا گرفته است . »
در رسالهء قشيريّه آمده است : « معروف كرخى گفت : برخى از اصحاب داوود طايى مرا گفتند : مبادا عمل را وا نهى . » نيز روشن است كه گفتار ابن تيميّه ، نقل مستقيم و بدون واسطهء معروف را از داوود ، نفى نمىكند .
وى سپس مىافزايد : « همچنين در اسناد خرقه آمده كه داوود طايى ملازم حبيب عجمى بوده است . اين گفته نيز از حقيقت تهى است . »
جهل ابن تيميّه بدين حقيقت ، حجّت نيست ! در ادامه ، در پژوهش پيرامون خرقه ، درستى راستين اين امر بر اساس « مسند الدنيا » اثر حافظ ابوطاهر سلفى و سخنان ابوبكر بن زرّاد محدّث و ديگر محقّقان و نيز بر پايهء سخنان پيشگفته ، نشان داده خواهد شد . همچنين بايد دانست ، كسى كه اين ماجرا را ذكر كرده بر كسى كه از آن يادى نكرده ، حجّت است ؛ به ويژه آنكه ، كسى كه به يادكرد آن نپرداخته ، سخنى در نفى آن نگفته است . ولىاللَّه دهلوى در « الانتباه » همهء اينها را صحيح دانسته و در « قرّة العينين » در انكار آنها ، چه دربارهء نفى ديدار و چه دربارهء امكان همراهى ، سخنى بر زبان نياورده ؛ ليكن دست گل ديگرى به آب داده است كه در ادامه ، آن را خواهيم آورد و به يارى خداى صمد ، ردّش خواهيم كرد .
ابن تيميّه چنين به خردهگيرى خود ادامه مىدهد : « نيز در اين اسناد ، آمده كه حبيب عجمى ، حسن بصرى را همراهى كرده است . اين سخن درست است ؛ چرا كه حسن همراهان و ياران پر شمارى داشته است ؛ كسانى همچون : ايوّب سختيانى ، يونس بن عبيد ، عبداللَّه بن عون ، محمّد بن واسع ، مالك بن دينار ، حبيب عجمى ، فرقد سنجى و ديگر عبّاد اهل بصره . »
ليكن بدين درازگويى ، هيچ نيازى نبود ! وى مىافزايد : « در اسناد خرقهء منسوب به على آمده كه حسن بصرى ملازم وى بوده است . اين گفته به اتّفاق اهل معرفت ، باطل است . زيرا آنان همه ، بر آناند كه حسن به همراهى على نرسيد و خرقه را از
خلاصهء عبقات الانوار (حديث تشبيه) (فارسى) — صفحة 411
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٤١١