يا على ، هر آينه ، همان گونه كه من بر اساس تنزيل قرآن با مردمان جنگيدم ، تو بر اساس تأويل آن با ايشان خواهى جنگيد . »
دعوى دلالت اين حديث شريف به تفاوت ميان كسانى كه داراى صفات نبوّت باطنىاند با آنهايى كه واجد اوصاف ولايت باطنى هستند ، در غايت سستى و ضعف است و حديث ، آشكارا ، نشان دهندهء خلاف اين مدّعاست ؛ چرا كه معناى آن يكسانى دشمن پيامبر صلى الله عليه و آله و دشمن سرورمان على عليه السلام است و رسول خدا صلى الله عليه و آله دشمن على عليه السلام را به دشمن خود تشبيه فرموده است ؛ و پيشتر گذشت كه تشبيه ، برابرى را مىرساند .
بنابراين ، نتيجهء معناى حديث اين است كه : بىگمان ، همان گونه كه جنگ با نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله كفر بود ، جنگ با على عليه السلام نيز كفر است و همان سان كه پيامبر خاتم صلى الله عليه و آله براى بلند گردانيدن آيين خدا جنگيد ، على نيز براى همين هدف خواهد جنگيد ؛ پس هر كه با على عليه السلام بجنگد ، مانند كسانى كه با پيامبر صلى الله عليه و آله جنگيدند ، كافر است . لذا امام عليه السلام داراى كمالات نبوّت خواهد بود و چون به انجام كارى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بدان پرداخته ، برخاسته ، مناسب است كه عصر خلافت او بخشى از عصر پيامبرى پيامبر صلى الله عليه و آله به شمار آيد .
رشيدالدين دهلوى در « الإيضاح » اعتراف كرده است كه امير مؤمنان عليه السلام تنها براى بلند گردانيدن نام و آيين خدا و در راه او ، به درياى جنگها فرو شدو به سختى كارزار كرد .
دهلوى در ادامه ، مىنويسد : « اين حديث به همين حقيقت اشاره مىكند ؛ زيرا همهء جنگهاى شيخين بر اساس تنزيل قرآن بوده است . پس گويا دورهء آن دو باقىماندهء زمان نبوّت و عصر خلافت امير ، سرآغاز دوران ولايت شده است . »
در پاسخ مىگويم : اوّل برادرىات را ثابت نما ، سپس ادّعاى ميراث كن ! زيرا ادّعاى اينكه جنگهاى شيخين بر اساس تنزيل قرآن بوده ، پس از اثبات جنگيدن آنهاست و همگان بدون خلاف ، مىدانند كه آنچه در حيات پيامبر صلى الله عليه و آله از اين دو سر زد ، تنها شكست و گريز بود و پس از حيات نبى صلى الله عليه و آله حضور هيچ يك از آن دو ( و
خلاصهء عبقات الانوار (حديث تشبيه) (فارسى) — صفحة 384
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٨٤