بندگى و تقوا و شكوه و توانمندى ، ياد شده است و واژهء « هدى » در آن وجود ندارد تا براى دلالت به برترى ، نياز به مقدّمهاى باشد كه مىگويد : مراد از « هدى » صفات است . نيز در اين حديث شريف ، نيازى نيست كه نشان دهيم پيروى با برترى منافات دارد ؛ چرا كه در اينجا سخنى از پيروى به ميان نيامده است .
اينها همه ، نشان دهندهء آن است كه دلالت حديث تشبيه به برابرى ويژگيهاى امام عليه السلام با اوصاف انبياى گذشته ، از دلالت فرمان پيروى از اوصاف اين پيامبران ، به برترى نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله از ايشان ، روشنتر است .
نيشابورى نيز از احتجاج ياد شده بر افضليّت پيامبر ما صلى الله عليه و آله و اقوال دانشمندان در تفسير « هدى » سخن رانده ، پس از آوردن گفتهء قاضى و آنچه در پاسخ به دلايل او گفتهاند ، تصريح مىكند : آنچه گذشت شكوهمندى افزون جايگاه رسول خدا صلى الله عليه و آله را از جايگاه پيامبران گذشته ، واجب مىگرداند ؛ چرا كه آن حضرت فرمان يافته تا تمام خصال كمال و ويژگيهاى بزرگىِ پراكنده در ايشان را ( مانند : سپاسگزارى در داوود و سليمان ، شكيبايى در ايّوب ، زهد در زكريّا و يحيى و عيسى ، راستى در اسماعيل ، تضرّع در يونس و معجزات درخشان در موسى و هارون ) در خود گرد آورد ؛ و از همين روست كه حضرتش فرموده است : « اگر موسى در روزگار من زنده مىبود ، بايد از من پيروى مىكرد . » « 1 »
خطيب شربينى پس از آوردن اين احتجاج مىنويسد : با اين بيان ، ثابت شد كه فرستادهء خاتم صلى الله عليه و آله برترين پيامبران است ؛ زيرا اوصافى كه در همهء ايشان پراكنده است ، در وى گرد آمده است . « 2 »
3 . استدلال در پرتو سخن فخر رازى
هر گاه فرمان پيروى نشان دهندهء وجود همهء اوصاف پيامبران پيشين در پيامبر ما صلى الله عليه و آله باشد و به سبب آنكه حضرتش به تنهايى ، داراى جميع ويژگيهاى
هامش
( 1 ) . تفسير نيشابورى 7 / 185 .
( 2 ) . السراج المنير 1 / 435 .