وكيلاند و ، دختر را نامزد مىكنند ، اما دختر مىتواند كه در حضور قاضى يا ملا قبول نكند و ، بدون رضاى او عقد جارى نمىشود . لاكن اين به ندرت اتفاق مىافتد ، به علت اينكه طرفين هرگز همديگر را نديدهاند و ، اخبار خوب از محسنات يكديگر شنيدهاند .
بعضى حقوق ديگر نيز در شرع به جهت زن هست ، لاكن دخترى كه اول در خانهء پدر و مادر و بعد از آن در خانهء شوهر حبس بوده است و ، به او گفتهاند كه :
بلند بردن نام شوهر گناه است ، اين قسم حقوق بىفايده براى او ثمرى نخواهد بخشيد .
عقد بايد در حضور دو شاهد يا بيشتر جارى شود : فباله را يكى از ملاهاى شرع كه حضور دارد مىنويسد . بعد از ثبت اسماء طرفين و شهود به زن تسليم و زن آن را به احتياط تمام نگاه مىدارد ، زيرا كه به آن قباله مىتواند در صورت فوت شوهر ، يا وقوع طلاق ، ادعاى صداق كند . عروسى در ايران مانند ساير بلاد شرقيه خرج خيلى دارد .
بسيار شده است كه اندوختهء عمرى را در يك روز تلف كرده و به دعوى همسرى خود را از پاى درآوردهاند . اما در باب ملك يمين ، شخص مىتواند هرچه بخواهد كنيز بخرد و ، بههرنوع كه در خانهء وى زندگى كنند تفاوتى به حالشان نمىكند .
به اين معنى كه ، همخور و همخوابه و حامل لگن و آفتابه هردو يكسانند .
اگر وقتى بخواهد مىتواند فروخت ، اما اينصورت به ندرت اتفاق مىافتد ، به علت اينكه غيرت مرديشان اقتضا نمىكند كه زنى را كه سر به بالينش نهادند ، پايش را بهدست ديگرى دهند .
نكاح كرايه كه آن را متعه گويند ، مخصوص مردم ايران است .
منقول است كه اين رسم در اوايل ظهور اسلام در عرب شايع بود ، و پيغمبر نيز آن را منع ننمود ، اما عمر آن را نوعى از فواحش دانسته موقوف كرد .
بناء عليه عثمانى و ساير اهالى سنت ازين كار اكراه دارند ، و مرتكب نمىشوند .
طريقه اين است كه : طرفين قبول مىكنند كه تا مدتى معين باهم باشند و ،
تاريخ كامل ايران ( فارسى ) — صفحة 841
مساهمون: سر جان ملكم
ص٨٤١