به همان نهج حكم داد . اين اظهار احترام بالنسبه به مكه بهجهت اين بود كه ، مناسبت داشت با خيالات اعرابى كه از قديم الايام به عبادت اين خانه معتاد بودند . و بعد از آن احترام آن در خاطر مسلمين ازدياد يافت ، از آنرو كه ، بهعلاوه مولد و منشاء پيغمبرشان بود .
در بيان زكات
ازجملهء احكام شريعت ، چنان كه قبل ازين سمت نگارش يافت ، زكات « 1 » است ، يعنى مبلغ معينى كه هركس از مال خود از روى وجوب بايد بدهد . و آن از هر چهل يك است كه به عبارة اخرى ، از هر صدى دو و نيم باشد ، به اين قسم كه ، چون مبلغ به چهل رسد ، حد نصاب است ، به اين معنى كه ، زكات برآن تعلق مىگيرد ، و تعلق زكات به رأس مال است به شرط مضى سنه ، يعنى گذشتن سال برآن . و زكات تعلق مىگيرد بر دواب و گوسفند و نقدينه و غله و ميوه و هرچه در معرض بيع و شرى درآيد .
فقها را در مقدار و طريقهء اخذ زكات از اشياء متنوعه اختلاف آراست .
پيغمبر در اخذ زكات مبالغه فرمودى و وجهى كه ازين ممر حاصل شدى ، صرف فقراى امت و غازيان ملت نمودى ، لاكن چون اسلام قوت گرفت و مملكت وسعت يافت ، معلوم شد جمع اين قسم خراج علاوه بر اشكال موجب ناخوشيهاى ديگر است . لاجرم ترك آن گفتند و ، مردم را به ميلان خاطر خود و استرضاى رضاى خداوند رها كردند . ولى حكم به لزوم تزكيه چنان قوى است كه بسيار كم است كه مسلمى درست اعتقاد ، خود را از اداى زكات معاف دارد ، زيرا كه علاوه بر اينكه در قرآن و اخبار وارد است ، جميع فقها برآنند كه تزكيهء مال مورث ثروت و عزت دنيوى ، و نجاح « 2 » و نجات اخروى است .
از عمر بن عبد العزيز منقول است كه : نماز ما را تا نيمهء راه به خداوند
هامش
( 1 ) - در اصل : ركوة .
( 2 ) - نجاح بالضم ، فيروزى يافتن و ، روا شدن حاجب و ، صواب يافتن ( شمس اللغه )