در اوان جوانى به حدّ كمال علمى رسيد و مرتب از شهرى به شهر ديگر در عراق و شام مهاجرت و از دانشمندان آنجا كسب دانش مىكرد تا آنجا كه در شعر و ادب وحيد زمان گرديد و چون لب به سخن مىگشود سخنانش پر از نوادر و امثال بود . كلماتش به صورت ضرب المثل زبان به زبان مىگشت و در سينهها جا مىگرفت ، ابتدا وارد خدمت سيف الدولهء ديلمى شد ، سپس بهسوى بخارا رفت و مصاحبت ابو على بلعمى را اختيار كرد ، آنگاه به نيشابور رفت و به خدمت امير ابو نصر ميكال رسيد و همچنين چندين تن از بزرگان زمان خود را مدح گفت و در اصفهان صاحب بن عباد را ملاقات كرد . ابو بكر تعصب شديد نسبت به خاندان ديلمى داشت ، عضد الدوله نيز وجوهى ساليانه براى او به خراسان مىفرستاد و او در حال رفاه و آسايش زيست مىكرد . « 1 »
ابو بكر به سال ( 323 ه . ق ) در خوارزم به دنيا آمد « 2 » و در نيمهء رمضان سال ( 383 ه . ق ) و يا ( 393 ه . ق ) در نيشابور از دنيا رفت . آثارش عبارتند از :
1 - رسائل 2 - دبوان اشعار 3 - مفيد العلوم و مبيد الهموم . « 3 »
9 - ابو حامد - ابو بكر بن حامد البخارى « 4 »
10 - ابو الحسن تهامى ( - 416 )
ابو الحسن على بن محمد بن حسين بن عبد العزيز عاملى تهامى شامى ، دانشمندى است بلندپايه و شاعرى گرانقدر و نويسندهاى چيرهدست كه از مشاهير شعراى عرب مىباشد ، رائيهء او كه در مرثيهء فرزند كوچكش سروده معروف و بسيارى از شعرا آن را استقبال كردهاند . مطلع قصيدهء مزبور بيت ذيل است :
حكم المنية فى البريّة جارى * ما هذه الدّنيا بدار قرار « 5 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : بغية ، ج 1 ، ص 125 ؛ مشاهير ، ص 279 و يتيمة ، ج 4 ، از ص 194 به بعد .
( 2 ) . ر . ك : بغية ، ج 1 ، ص 125 .
( 3 ) . ر . ك : ريحانة ، ج 2 ، ص 185 .
( 4 ) . ر . ك : يتيمة ، ج 4 ، ص 377 ، س 11 .
( 5 ) . ر . ك : وفيات ، ج 1 ، ص 451 و 452 ؛ ريحانة ، ج 1 ، ص 356 ؛ بارودى ، ج 3 ، ص 393 ؛ تراجم ، ج 1 ، ص 108 ؛ الانساب ، ج 3 ، ص 100 .