بيت اذا حلّ به نازل * حلّ له ان يأكل الميتة
خانه [ اى ] است چو فرود آيد درين خانه فرودآينده ، حلال بود وى را كه بخورد مردار را .
فى وزير ، صاحب الكتاب فى وزير كان يتطرّف و كان ابوه ممّن يبيع الملح ب . . . « 1 » قريّات درغم من ارباع سمرقند
( 69 )
ا مفتخر هذا الوزير بانّه * لينثر فوه الملح عند التّكلم
نازنده است اين وزير كه بهدرستى او مىبريزد دهن وى ، نمك را نزد سخن گفتن .
و انّى له ملح و انّ جدوده * لعمرى باعوا الملح فى سوق در غم
و از كجا بود وى را نمك و بهدرستى پدران او - سوگند بر جان من - فروختند نمك را در بازار در غم .
هامش
( 1 ) . كلمهاى كه خوانده نشد بدين شكل نوشته شده « سععد » مسلما اسم خاص است ، ولى در كتب بلدان نيز بدست نيامد .