المُزْدَهَى - [ زهو ] : متكبر و يا خود بزرگ بين .
المُزْدَوِج - [ زوج ] : چيزى كه جفت ساخته شده باشد .
مَزَرَ - - مَزْراً ه : بر او خشم گرفت ، آهسته او را نيشگون گرفت ، - اللَّبنَ : شير را چشيد ، - من اللَّبن : مقدارى كم از شير را نوشيد ، - القِرْيَةَ : مشك را پر كرد .
مَزُرَ - - مَزَارَةً : قوى دل شد .
مَزَّرَ - تَمْزِيراً [ مزر ] القِرْبَةَ : مشك را پر كرد .
المَزْر - مص ، مرد زيرك .
المِزْر - شراب جو يا گندم ، احمق ، اصل و نژاد .
المِزَرّ - [ زرّ ] : « حمارٌ مِزَرٌّ » : الاغى كه با دندان گاز مىگيرد .
المِزْرَاب - ج مَزَارِيب [ زرب ] : ناودان .
المِزْرَاق - ج مَزَارِيق [ زرق ] : نيزهء كوتاه ، - من الأباعِر : شترى كه بار خود را از پشت سر عقب مىزند .
المَزْرَة - [ مزر ] : مكيدن .
المُزَرَّج - [ زرج ] : مرد مست .
المَزْرَد - [ زرد ] : گلو و حلق .
المِزْرَد - [ زرد ] : ريسمانى كه گلوى شتر را با آن فشار دهند تا نشخوار خود را بيرون از دهان نيندازد .
المَزْرُعة - ج مَزَارع [ زرع ] : محل كشت و زرع .
المَزْرَعَة - ج مَزَارع [ زرع ] : كشتزار ، و در زبان متداول به معناى روستاى كوچك مىباشد .
المُزَرْكَش - [ زركش ] : رنگارنگ .
مَزَّزَ - تَمْزِيزاً [ مزّ ] ه : در او فضيلت و برترى ديد ، - ه بكذا : او را برترى داد .
المَزَز - [ مزّ ] : فراوانى ؛ « فَعَلَه على مَزَزٍ » : به آرامى كار را انجام داد .
مَزَعَ - - مَزْعاً الظبيُ و نحوُه : آهو با شتاب دويد ، - القُطْنَ : پنبه را با انگشتان خود از هم باز كرد .
مَزَّعَ - تَمْزِيعاً [ مزع ] الشيءَ : آن را پراكنده كرد ، - القُطْنَ : پنبه را با انگشتان خود از هم باز كرد .
المِزْع - ج مِزَعٌ من لحمٍ أو شحمٍ : يك قطعه گوشت يا دنبه .
المُزْعَة - ج مُزَع من لحمٍ أو شحمٍ : يك قطعه گوشت يا دنبه ، - مِنَ الْمَاءِ : يك جرعه آب .
المِزْعَة - ج مِزَع : پاره اى پنبه و يا مانند آن ، - مِنَ الْماءِ : جرعه اى آب .
المُزْعِج - [ زعج ] : سختگيرنده ، ناراحت كننده .
المُزْعِف - [ زعف ] : « موتٌ مُزْعِفٌ » : مرگ ناگهانى .
المَزْعَم - مص ، و - ج مَزَاعِم : گمان ، مورد طمع .
المَزْعُوم - [ زعم ] : فرضيه ، بنا بر گفته .
المَزْعِيّ - [ مزع ] : سخن چين .
المَزْغُول - [ زغل ] : مغشوش ، ناخالص .
المِزَفَّة - [ زفّ ] : وسيله اى كه با آن عروس را بخانهء داماد برند .
المُزَفَّت - [ زفت ] : قير اندود .
المِزْفَتَة - ج مَزَافِت [ زفت ] : ابزارى كه با آن زمين را پس از ريختن قير يا اسفالت بمالند و هموار كنند .
مَزَقَ - - مَزْقاً و مَزْقَةً الثوب : جامه را دريد ، - عِرْضَهم : آبروى آنها را برد ، - الطائرُ بسِلْحه : پرنده فضله انداخت .
مَزَّقَ - تَمْزِيقاً [ مزق ] الثوبَ : جامه را پاره كرد .
المَزِق - ج مَزِقُون في العِرْض : آنكه آبروى مردم را لكه دار كند .
المِزْقَة - ج مِزَق : پاره اى از پارچهء لباس و مانند آن .
المَزْكُوم - [ زكم ] : كسى كه سرما خورده است .
المِزْلَاج - [ زلج ] : چفت يا قفل درب .
المَزَلَّة - ج مَزَالّ [ زلّ ] : جاى لغزش .
المَزِلَّة - ج مَزَالّ [ زلّ ] : مرادف ( المَزَلَّة ) است .
المَزْلَج - ج مَزَالِج [ زلج ] : سورتمه ، وسيله اى كه بدون چرخ روى يخ كشيده مىشود .
المُزَلَّج - [ زلج ] : كم ، بخيل ، كسى كه خود را بمردمى نسبت دهد ولى از آنها نباشد ، پست از هر چيزى ، بى مروت .
المَزْلَفَة - ج مَزَالِف [ زلف ] : دهى كه ميان حومهء شهر و بيابان قرار گرفته باشد ؛ « المَزَالف » : مراحل .
المَزْلَق - [ زلق ] : جاى ليز .
المَزْلَقَة - [ زلق ] : مرادف ( المَزْلق ) است .
المِزْمَار - ج مَزَامِير [ زمر ] ( مو ) : قره ني ، نغمه و آهنگ .
مَزْمَزَ - مَزْمَزَةً [ مزمز ] : الكأْسَ : جام مىرا چشيد و يا به لب زد .
المُزْمَع - [ زمع ] عليه : مقرر ؛ « المؤتمر المُزمَع عَقده » : كنفرانسى كه قرار است برگزار شود .
المُزْمِع - [ زمع ] : فا ، ثابت و استوار در كار .
المُزَمَّل - [ زمل ] : كسى كه خود را در لباس پوشانيده باشد و كنايه از تقصير كار نيز مىباشد .
المُزَمَّلَة - [ زمل ] : مؤنث ( المُزَمَّل ) است ، كوزه يا مشكى كه براى سرد كردن آب به كار مىرود .
المُزْمِن - [ زمن ] : فا ، گذشتهء دور ، قديم ؛ « مَرَضٌ مُزْمِنٌ » : بيمارى مزمن كه مدتى بر آن گذشته است .
المُزْمَهِرّ - [ زمهر ] : خشمگين ، مردى كه هنگام خنديدن دندانهايش نمايان شود .
المُزْمُور - ج مَزَامِير [ زمر ] : مرادف ( المَزْمُور ) است .
المَزْمُور - ج مَزَامِير [ زمر ] : نغمه و آهنگ و سرود .
مَزَنَ - - مَزْناً و مُزُوناً : در پى كار خود رفت ، - وَجْهُه : چهره اش روشن شد ، - من العَدُوّ :
از دشمن گريخت ، - مَزْناً فلاناً : او را ستايش كرد ، در غياب وى او را نزد صاحب قدرتى ستود ، - القِرْبَةَ : مشك را پر كرد .
مَزَّن - تَمْزِيناً [ مزن ] فلاناً : مرادف ( مَزَنَه )