مىباشد ، - القِرْبَةَ : مشك را پر كرد .
المُزْن - ابر باران زا ؛ « حَبُّ الْمُزْنِ » : تگرگ .
المَزَن - عادت ، روش ، حالت و چگونگى .
المُزْنَة - پاره اى ابر ، باران .
المُزَنَّد - [ زند ] : حرامزاده ، تنگ ، بخيل ، پارچه كم پهنا ؛ « عطاءٌ مَزنَّد » : عطاى كم ، بخشش اندك .
المُزَنَّم - [ زنم ] : دنباله رو مردمى كه از آنها نيست و به او احتياج ندارند .
المُزْهِر - [ زهر ] : كسى كه براى ميهمان آتش روشن كند .
المِزْهَر - ج مَزَاهِر [ زهر ] ( مو ) : بربط ، عود .
المَزْهَرِيَّة - [ زهر ] : گلدان شيشه اى .
المَزْهُوّ - [ زهو ] : خود بزرگ بين .
المَزْهُود - [ زهد ] فيه أو عنه : كنار انداخته يا متروك .
المَزْو - ج مَزَايا [ مزو ] : برترى ، امتياز .
المِزْوَد - ج مَزَاود [ زود ] : توشه دان ؛ « نُفَاضَة المَزَاوِدِ » : ماندهء غذا كه در توشه دان باشد .
المُزَوَّر - [ زور ] : مغشوش ، قلابي ، ساختگى .
المِزْوَلَة - ج مَزَاول [ زول ] : ساعت آفتابى .
المَزِيَّة - ج مَزَايا [ مزو ] : برترى ، امتياز ، شايستگى در هر چيزى .
المَزِيت - [ زيت ] : آنچه كه در آن روغن ريزند .
المِزْيَتَة - [ زيت ] : روغندان .
المَزِيج - [ مزج ] : در هم آميخته ، بادام تلخ .
المَزِيد - [ زيد ] : مص ، مفع ، بسيارى ؛ « بِمَزِيد الشُّكْرِ » : با سپاس فراوان ؛ « بِمَزيد الأَسَف » : با افسوس بسيار ؛ « بِمَزِيد الارتياح » : در منتهاى خوشى ؛ « لَيْسَ له من مَزِيد » : بيش از آن چيزى ندارد .
المَزِير - ج أَمَازر [ مزر ] : خوش طبع ، سخت دل .
المَزِيز - [ مزّ ] : با فضيلت ، بسيار ، كم ، سخت .
المُزَيِّن - [ زين ] : فا ، سلمانى ، آرايشگر ، حجامتگر .
المَزْيُوت - [ زيت ] : مرادف ( المَزِيت ) است و به معناى روغنى شده مىباشد .
مَسَّ - - مَسّاً و مَسِيساً و مِسِّيسَى [ مسّ ] الشيءَ :
با دست خود چيزى را لمس نمود ، دست ماليد ، - المرضُ او الكِبَرُ فلاناً : بيمارى و يا پيرى او را فرا گرفت ، - تِ الحَاجَةُ الى كذا :
نيازمندى او را وا داشت كه . . . ، - ه بأذًى او بسوءٍ : او را آزار داد و به او بد كرد ، - ه الشَّيطانُ بنصبٍ او عذابٍ : شيطان او را آزار داد .
مُسَّ - مَسّاً [ مسّ ] : ديوانه شد .
المَسّ - [ مسّ ] : مص ، ديوانگى ؛ « اصابه مَسٌّ من الْجُنون » : به گونه اى ديوانه شد .
المِسّ - [ مسّ ] : مِس .
مَسَّى - تَمْسِيَةً [ مسو ] ه : به او شب بخير گفت ، به او ( چگونه شامگاه خود را گذرانيده اى ) گفت .
المَسَاء - ج أَمْسِيَة [ مسو ] : فاصلهء زمانى بين ظهر ( نيمهء روز ) تا غروب آفتاب است ؛ « يأتينا صباحَ مساءَ » : صبح و عصر نزد ما مىآيد .
المَسَاءَة - ج مَسَاوئ [ سوأ ] : هر كار بد يا گفتار زشت .
المَسَّاح - كسى كه چيزى را بسيار پاك كند ، كسى كه مساحت زمين را اندازه گيرى مىكند ( مهندس ) .
المِسَاحَة - مصدر و اسم است از « مَسَحَ الأَرضَ » ، و در علم هندسه مقايسهء سطحى محدود است ؛ « علم المِسَاحَة » : علمى است كه از اندازههاى خطوط و سطوح و اجسام بحث مىكند .
المَسَّاحَة - برف پاك كن شيشهء ماشين ( اتومبيل ) .
المِسَاد - خيك يا ظرف عسل ، استوارى .
المُسَاري - [ سري ] ( ح ) : شير درنده .
المُسَاجَلَة - [ سجل ] : مص ، براى يكديگر نگاشتن .
مَسَاسِ - [ مسّ ] : اسم فعل امر است به معناى ( مُسَّ ) ؛ « لا مَسَاسِ » : لا تَمُسَّ : لمس نكن ، دست نكش .
المِسَاس - [ مسّ ] : مص ؛ « له مِسَاسٌ بِكذا » : به چيزى علاقمند است .
المَسَّاس - [ مسّ ] : كسى كه بسيار لمس كند ؛ « مَسَّاس الفدَّان » : در نزد شخم زن به معناى مهميز و ابزارى است كه موقع شخم زدن به كار مىبرد .
المُسَاعَدَة - ج مُسَاعَدَات [ سعد ] : كمك و يارى ، مدد كارى ؛ « مُسَاعَدة ماليَّة » :
كمكهاى مالى .
المَسَاعِر - [ سعر ] : « مَسَاعِرُ البعير » : بَغل و شانههاى شتر .
المُساف - [ سوف ] : فرزند از دست رفته ، مرده .
المَسَاف - [ سوف ] : بينى ، مسافت .
المَسَافَة - ج مَسَاوِف و مَسَافَات [ سوف ] :
دورى ، فاصله ؛ « على مَسَافَة مِيلين » : بفاصله دو ميل .
المُسَافِر - [ سفر ] : مسافر .
المَسَافِر - [ سفر ] : « مَسَافِرُ الوجه » : آنچه از صورت كه پيدا و نمايان باشد .
المُسَاعِد - [ سعد ] : معاون ، دستيار .
المَسَاك - جائى كه آب در آن جمع شود ، بخيلى ، خسيسى .
المِسَاك - بخل ، آنچه كه چيزى با آن گرفته شود ، دستهء كارد و يا چاقو و مانند آن .
المَسَّاك - بخيل .
المَسَّاكَات - انبارهاى آب ، آب انبار .
المَسَاكَة - بخل .
المِسَاكَة - مرادف ( المَسَاكَة ) است .
المَسَالَة - [ مسل ] : « مَسَالَةُ الوجه » : كشيدگى صورت و زيبائى آن .
المَسَام - [ سوم ] : گذر سريع و با شتاب .
المَسَامّ - [ سمّ ] من الجلد ( ع ا ) : سوراخهاى ريز و منافذ پوست بدن و جاى روئيدن موى .
المَسَامَة - [ سوم ] : عتبهء درب .
المُسَانَدَة - : مص ، نيروى پشتيبانى در جنگ .