المُزَّاء - [ مزّ ] : مىخوش طعم .
المَزاء - [ مزّ ] : مؤنث ( الأَمَزَّ ) است .
المُزَابَنَة - [ زين ] : فروش چيزى ظاهر بدون عدد يا وزن يا پيمانه .
المِزَاج - مص ، - ج أَمزِجَة : آنچه كه با چيزى ديگر مزج شود مانند آب در شير ، حال و طبيعت جسم از نظر سلامتى و يا بيمارى ؛ « مُنْحَرِفُ المزاجِ » : ناخوش ؛ « هذا لا يوافِق مزاجى » : اين چيز به من نمىسازد .
المَزَّاج - « رجُلٌ مَزَّاجٌ » : مرد دو رنگ و دروغگو .
المُزَاح - شوخي و سرگرمى .
المَزَاح - [ زيح ] : جا و مكانى كه به آن شتافته باشند .
المَزَّاح - [ مزح ] من الناس : كسى كه بسيار شوخى كند .
المُزَاحَة - مرادف ( المُزَاح ) است .
المُزَاحَمة - ج مُزَاحَمَات [ زحم ] : مزاحمت ، سختگيرى ؛ « لَا يَقْبَلُ المُزَاحَمة » :
مزاحمت بردار نيست .
المَزَاد - ج مَزَاوِد [ زود ] : مرادف ( المِزْوَد ) است .
المَزَاد - [ زيد ] : « البَيْعُ بالمَزَاد العَلَنيّ » : مرادف ( المزايدة ) است و به معناى حراج مىباشد .
المَزَادَة - ج مَزَاود [ زود ] : ظرف توشه و غذا .
المَزَادَة - ج مَزَاد و مَزَايد [ زيد ] : پوست يا مشك كه در آن آب نهند .
المَزَار - [ زور ] : مص ، ، - ج مَزَارَات : زيارتگاه اماكن مقدسه ، زيارت ، حرم و جاى زيارت .
المُزَارع - [ زرع ] : كشاورز ، كسى كه زمينى را براى كشاورزى اجاره كند .
المَزَّاع - آنكه با سرعت پنبه را با انگشتان باز كند ، خار پشت .
المُزَاعَة - من الشيءِ : ريزههاى چيزى كه هنگام پراكندن بر زمين افتد .
المَزَاعِم - [ زعم ] : ادّعاها ، فرضيهها .
المُزَامَنَة - [ زمن ] : مص ؛ « عامله مُزَامَنَةً » : با زمان با او معامله و مقايسه كرد مانند شهريه ( ماهانه ) كه از شهر ( ماه ) گرفته شده است .
المُزَاوَلَة - [ زول ] : مص ، مواظبت ، ممارست در كار .
المُزَايَدَة - [ زيد ] ، أو البيع بالمَزاد العلنيّ ( ت ) :
مزايده ، حراج .
المُزْئِر - [ زأر ] : « أَسدٌ مُزْئِرٌ » : شيرى كه از سينه صدا در آورد .
المُزْبِد - [ زبد ] : فا ، آبى كه بر كناره يا ساحل كف اندازد ؛ « بَحْرٌ مُزْبِد » : درياى پر تلاطم و پر موج .
المِزْبَد - ج مَزَابِد [ زبد ] : آنچه كه با آن كره استخراج كنند .
المُزْبِدَة - [ زبد ] ( ح ) : نوعى از حشرات نيم بالى كه از خود لعاب خارج مىكنند .
المَزْبَرَة - [ زبر ] : « أَرضٌ مَزْبَرَةٌ » : زنبورستان .
المَزْبُلَة - ج مَزَابِل [ زبل ] : زباله دان ، اشغال دان .
المَزْبَلَة - ج مَزَابِل [ زبل ] : جائى كه در آن زباله ريزند .
المُزَّة - [ مزّ ] : مؤنث ( المُزّ ) است ، ملس ( ترش و شيرين ) .
المَزَّة - مىخوش طعم ؛ « ما بَقي فى الإِنَاءِ إلَّا مَزَّةٌ » : در ظرف مقدار كمى باقى مانده است .
مَزَجَ - - مَزْجاً و مِزَاجاً الشرابَ بالماءِ : مىرا با آب مخلوط نمود .
مَزَّجَ - تَمْزِيجاً [ مزج ] السنبلُ : خوشهء گندم پس از سبزى به رنگ زرد در آمد .
المَزْج - انگبين ، عسل ، آبى كه به مىافزوده مىشود .
المِزْج - مرادف ( المَزْج ) است .
المُزَجّ - [ زجّ ] : « رمُحٌ مُزَجّ » : نيزه كه يك طرف آن آهن باشد .
المِزَجّ - [ زجّ ] : نيزهء كوتاه .
المُزْجَى - [ زجو ] : چيز كم و يا نامرغوب .
المُزَجَّى - [ زجو ] : مرد سست و ناتوان كه به راهنمائى ديگران نيازمند باشد .
المُزْجَاة - [ زجو ] : مؤنث ( المُزْجَى ) است .
المِزْجَال - [ زجل ] : نيزهء كوتاه قبل از آماده شدن .
المِزَجَّة - [ زجّ ] : موچين ، ابزارى كه با آن زير ابرو را بر مىدارند .
المَزْجَر - [ زجر ] : جاى رانده شده و يا بازداشت شده ، مترسك در كشتزارها .
المَزْجَرَة - [ زجر ] : چيزى كه دور كند يا فرارى دهد ؛ « ذِكرُ اللَّه مَزْجَرَةٌ للشيطان » : ذكر خدا باعث دور كردن شيطان است .
المَزْجَل - [ زجل ] : جائى كه كبوتر نامه بر را از آن رها كنند .
المِزْجَل - [ زجل ] : نيزهء كوتاه يا تير قمار قبل از تراشيدن و آماده شدن .
مَزَحَ - - مَزْحاً : شوخى و مداعبه كرد .
مَزَّحَ - تَمْزِيحاً [ مزح ] السنبلُ أو العنبُ : خوشه گندم يا انگور به خود رنگ گرفت و زرد شد .
المَزْح - مص ، خوشه .
المِزْحَاف - [ زحف ] : « بعيرٌ مِزْحَافٌ » : ج مَزَاحِف و مَزَاحِيف : شتر خسته و مانده شده .
المَزْحَف - ج مَزَاحِف [ زحف ] : جاى خزيدن ؛ « مَزَاحِفُ الحَيّات » : جاى خزيدن مارها ؛ « مزاحِفُ السحابِ » : جاى فرو افتادن قطرات باران .
المِزْحَف - [ زحف ] : جاى سرازيرى و آماده شدن در هواپيماى جنگى براى فرو ريختن بمب .
المَزْحَل - [ زحل ] : مصدر ميمى از ( زَحَلَ ) ، است ، مقصد و يا جائى كه به آن روند .
المِزْحَم - [ زحم ] : كسى كه مردم را با فشار از سر راه خود كنار زند .
المُزَخْرَف - [ زخرف ] : آراسته و آرايش يافته ، آنچه كه درخشندگى ساختگى داشته باشد .
المِزْدَاء - [ زدو ] : مرادف ( المِزدَاة ) است .
المِزْدَاة - [ زدو ] : گودالى كوچك كه كودكان هنگام گردو بازى ، گردوها را در آن ريزند .
المُزْدَبِد - [ زبد ] : كره فروش و يا كره ساز .
المُزْدَرَع - [ زرع ] : جاى كشت .