مَرُوحٌ « : كمانى كه در تيراندازى روان باشد .
المُرَوَّح - [ روح ] : مفع ، « دهنٌ مُرَوَّح » : روغن خوشبو .
المَرْوَحَة - ج مَرَاوِح [ روح ] : بيابان كه بادها در آن مىوزند .
المِرْوَحَة - ج مَراوِح [ روح ] : باد زن ، - الكهربائيَّة : پنكه ، باد زن برقى ، نام ديگر آن ( المِهواية ) است .
المَرُوخ - روغن و مانند آن كه بر بدن مالند .
المِرْوَد - ج مَرَاوِد [ رود ] : محور چرخ ، آهن حلقهء لگام كه در آن مىگردد ، ميخ . ميل سرمه دان .
المُرُور - [ مرّ ] : مص ، « مُرُورُ الزمنِ » في القانون :
مرور زمان در قانون عبارت از گذشت مدتى معين براى باطل شدن يا بدست آوردن حقي است .
المَرُوس - [ مرس ] : چرخى كه در آن رسن از مجراى خود خارج شده باشد .
المَرُوض - [ روض ] : « مُهْرُ مَرُوضٌ » : كره اسبى كه راه رفتن را تربيت يافته باشد .
المَرُوضَة - [ روض ] : مؤنث ( المَرُوض ) است .
المُرُوط - شتاب در راه رفتن و دويدن .
المُرَوَّع - [ روع ] : بيمناك ، ترسو .
المُرَوَّق - [ روق ] : تصفيه شده ؛ « بيتٌ مُرَوَّق » :
خانهء رواقدار .
المَرُون - [ رون ] : « مَرُونٌ به » : شكست خورده و مغلوب .
المَرِيّ - ج مَرَايَا [ مري ] : شتر بسيار شيرده ، رگ پستان كه پر از شير شده و روان مىشود .
المُرِّيّ - [ مرّ ] : آنچه كه غذا را خوشمزه كند ، نوعى داروى قديمى است .
المَرِيء - [ مرأ ] : صاحب مروّت ، - ج مُرُوء و امْرِئَة : سرخناى ، مجراى غذا از گلو تا معده ؛ « طعامٌ مَرِيءٌ » : غذاى گوارا ؛ « هنيئاً و مريئاً » :
نوش جان باشد .
المَرِيئَة - [ مرأ ] : مؤنث ( المَرِيء ) است « ارْضٌ مَرِيئَةٌ » : جاى خوش هوا .
المِرْياع - [ ريع ] : « ناقةٌ مِرْياع » : ماده شتر پر شير و شيرده .
المُرِيب - [ ريب ] : با شك و شبهه .
المُرْيَة - [ مري ] : مجادله ، شكّ .
المِرْيَة - [ مري ] : جدل ؛ « ما فيه مِريةٌ » بدون مناقشه ، شك ، آنچه از شير كه با مالش پستان شتر بدست آيد .
المَرِيَّة - [ مري ] : ماده شتر پر شير .
المُرَيَّث - [ ريث ] : « رجُلٌ مُرَيَّثُ العينين » :
مردى كه ديد چشمان وى ضعيف باشد .
المَرِيج - ج أَمْرِجَة : استخوان سفيد رنگى كه در ميان شاخ ديده مىشود ؛ « غصنٌ مَريج » :
شاخهء انبوه و بهم پيچيده درخت ؛ « سَهْمٌ مَريجٌ » : تير سست و ناپايدار .
المَرِيح - [ روح ] : باد خورده ، آنچه كه بر آن باد وزيده است .
المِرِّيح - ج مِرِّيحُون [ مرح ] : خورسند .
المِرِّيخ - [ مرخ ] : احمق ، كسى كه بسيار خود را چرب كند ، و در علم ستاره شناسى به معناى يكى از سيارات منظومه شمسى است ، - من الشجر : درخت نرم و نازك .
المَرِيد - [ مرد ] : خرما كه در شير خيس و نرم شود ، - ج مُرَدَاء : ، - گردنكش و ماجراجو ، نافرمان و سركش .
المِرِّيد - [ مرد ] : بسيار نافرمان و گردنكش .
المَرِير - ج مَرَائِر [ مرّ ] : اراده و تصميم ؛ « رجُلٌ مَرِيرٌ » : مرد نيرومند و با اراده ؛ « استمرَّ مَرِيره » :
پس از ناتوانى محكم و استوار شد ، - من الحبال : ريسمان محكم ؛ « امْرٌ مرِير » : كار محكم و استوار .
المُرَيْرَاء - [ مرّ ] : دانه اى سياهرنگ در ميان دانههاى گندم كه بدور ريخته مىشود .
المَرِيرَة - ج مَرَائِر [ مرّ ] : مرادف ( المَرِير ) است ، عزت نفس و بزرگى ، نخهاى ريسمان .
المَرِيس - [ مرس ] : آنچه كه در آب خيسانده شود مانند خرما و غيره .
المَرِيش - [ ريش ] من السهام : تيرى كه بر آن پر چسبانيده باشند تا آن را به هوا برد .
المُرَيَّش - [ ريش ] : پُر مو ، لاغر و كم گوشت ، لاغر و سفت ، - من السّهام :
مرادف ( المَرِيش ) است ، - من الرّجال : مردى كه به او از سوى سلطان نشانى از پر داده شود تا آن را بعلامت شرف و افتخار بر سر خود نهد ؛ « البُرْدُ المُريَّش » : پارچه اى كه بر روى آن شكل پر نقش شده باشد .
المَرِيض - ج مَرْضَى : بيمار ؛ « رأيٌ مريضُ » :
رأى نادرست و انديشه غلط ؛ « قلبٌ مريضٌ » :
آنكه در امر دين سست باشد .
المَرِيضَة - ج مِرَاض و مَرْضَى : مؤنث ( المريض ) است ؛ « عينُ مَرِيضَةٌ » : چشم سست و خسته ، « ريحٌ مريضةٌ » : باد سست و كم ؛ « شمسٌ مريضة » : آفتاب كم رنگ ؛ « ليلةٌ مريضة » : شبى كه در آن ستارهها ديده نشوند ، ؛ « ارضُ مريضة » : زمين پر فتنه و نا امن .
المَرِيط - « سهمٌ مَريطٌ » : تير بدون پر .
المُرِيع - [ روع ] : هولناك و ترسناك ؛ « مَطَرٌ مُرِيعٌ » : باران پر بركت .
المَرِيع - [ مرع ] : « مكانٌ مَرِيعٌ » ج أَمْراع و أَمْرُع :
جاى حاصلخيز و پر بركت .
المَرِيعَة - [ مرع ] : « مكانٌ مَرِيعٌ » ج أَمْراع و أَمْرُع :
جاى حاصلخيز و پر بركت .
المَرِيعَة - [ مرع ] « أرضٌ مَرِيعَةٌ » : سرزمين حاصلخيز و پر نعمت .
المُرَّيْق - ( ن ) : گل كاجيره به رنگ زرد .
المُرِّيق - ( ن ) : مرادف ( المُرَّيق ) است .
المَرْيَلَة - [ ريل ] : سينه بند بچه .
مَرْيَم - ج مَرْيَمات : بلند و بالا - نام زن است و اين كلمه سريانى است .
المُرِينُون - [ رين ] : مردمى كه دام و ستور خود را از دست دادهاند .
مَزَّ - - مَزَازَةً و مُزُوزَةً [ مزّ ] الطعمُ : مزهء آن ترش و شيرين شد ، - - مزّاً الشيءَ : آن را مكيد .
المُزّ - [ مزّ ] : آنچه ترش و شيرين باشد ، مي خوش طعم .
المَزّ - [ مزّ ] : سخت و دشوار .
المِزّ - [ مزّ ] : اندازه و اضافه ، بسيارى ؛ « شيءٌ مِزٌّ » : چيزى برتر و يا فزونتر .