فرستادن و انداختن توپ در بازى فوتبال .
؛ « حارِسُ المرمى » : دروازه بان ؛ « مَرْمَى النظر » ديد چشم ؛ « كلامٌ بعيدُ المَرامِي » : گفتارى كه اغراض دور و درازى دارد .
المِرْمَى - ج مَرَامٍ [ رمي ] : ابزار تيراندازى .
المِرْمَاة - [ رمي ] : تير كوچك و باريك .
المِرْمَاش - ج مَرَامِيش [ رمش ] : كسى كه هنگام نگاه كردن چشم خود را بسيار حركت دهد .
المَرَمَّة - [ رمّ ] : لب هر جانور شكافته سم .
المَرِمَّة - [ رمّ ] : مرادف ( المَرَمَّة ) است .
المُرْمَد - [ رمد ] : كسى كه چشم درد داشته باشد .
المُرْمَدّ - [ رمد ] : مرادف ( المَرْمَد ) است .
المُرَمَّد - [ رمد ] : بريانى كه در آتش بريان شده باشد .
مَرْمَرَ - مَرْمَرَةً [ مرمر ] : خشمگين شد ، - الماءَ : آب را بر روى زمين روان كرد ، - الشيءَ : تلخ شد .
المَرْمَر - [ مرمر ] : سنگ مرمر ، انار پر آب ، مرمر سفيد رنگ .
المَرْمَرَة - [ مرمر ] : باران بسيار ، يك قطعه مرمر .
المَرْمَريس - نرم ، سفت ، بلاى سخت ، گردن بلند .
المَرْمَس - [ رمس ] : جاى قبر ، گور .
المُرَمَّش - [ رمش ] : كسى كه چشمان او تباه شده است .
المَرْمَنَة - [ رمن ] : انارستان - باغ انار .
المَرْمُود - [ رمد ] : « زَيْتُونٌ مَرْمُودٌ » : زيتونى كه براى شيرين شدن در خاكستر نهاده شده باشد .
المَرْمُورَة - [ مرمر ] : زن نرم و نازك اندام .
المَرْمُوس - [ رمس ] : شخصى كه بر او سنگ پرتاب شده باشد .
المَرْمُوق - [ رمق ] : مفع ، با شخصيت ، مرد نمونه .
المِرْمِيس - ( ح ) : كركدن .
مَرَنَ - - مُرُونَةً و مُرُوناً و مَرَانَةً : در عين سختى نرم شد ، - تْ يدُه على الْعَمَل وَوَجْهُه عَلى الأَمر : در كار ماهر و سخت شد ، - مُرُوناً و مَرَانَةً على الشيءِ : به آن چيز عادت كرد و آن را ادامه داد ، - مَرْناً الجِلْدَ : پوست را نرم كرد ، - به الأرض : او را بر زمين زد ، - من عدوّه : از دشمن خود گريخت .
مَرَّنَ - تَمْرِيناً [ مرن ] الشيءَ : آن را نرم كرد ، - فلاناً على الأَمر : او را عادت و آموزش داد ، - به الأرضَ : او را به زمين زد ، - الشيءَ : براى اولين بار آن را به كار گرفت .
المَرْن - مص ، - ج أَمْرَان : نوعى پوشاك نرم ، پوست يا چرم نرم ، پوستين ، عبا ، عطا ، كنار و طرف ؛ « مَرْنا الأَنْف » : دو كنارهء بينى .
المَرِن - نرم و لطيف ، عادت ، اخلاق ، جنگ و گريز .
المِرْنَان - [ رنّ ] : « قَوْسٌ مِرْنان » : كمان پر اهتزاز و صدا .
المُرْنَب - [ رنب ] : « نَسِيجٌ مُرْنَبٌ » : پارچه اى كه در بافت آن موى خرگوش به كار برده باشند .
المُرْنَبَة - [ رنب ] : « أَرْضٌ مُرْنَبِةٌ » : زمين پر از خرگوش .
المُرِنَّة - [ رنّ ] : « قوسٌ مُرِنَّة » : كمان پر اهتزاز و صدا .
المُرَنَّح - [ رنح ] : كسى كه در اثر خستگى و ناتوانى براست و چپ تكان خورد .
المُرْنَحَة - [ رنح ] : جلوى كشتى .
مَرِه - - مَرَهاً تْ عينُه : چشم او در اثر نكشيدن سرمه فاسد و سفيد شد .
المَرِه - آنكه به چشمان خود چندان سرمه نكشد تا درون پلكها سفيد شود .
المَرْهاء - ج مُرْه : مؤنث ( الأَمْره ) است ؛ « شاةٌ مَرْهاء » : گوسفند سفيد ، « أرْضٌ مَرْهاء » :
سرزمين كم درخت .
المُرْهَة - سفيدى خالص ، گودالى كه در آن آب باران جمع شود .
المُرْهَف - [ رهف ] : مفع ؛ « مُرْهَفُ الجسم » :
باريك و لاغر اندام ؛ « مُرْهَفُ الحِسِّ » :
كسى كه داراى احساسات رقيق است « سيفُ مُرهف » شمشير تيز ؛ « خَصْرٌ مُرْهَفٌ » : كمر باريك ؛ « فَرسٌ مُرْهَفٌ » : اسب كمر باريك كه دنده هايش بهم پيوسته باشد .
المُرْهَق - [ رهق ] : مفع ، آنكه بر او تنگ گرفته باشند .
المُرَهَّق - [ رهق ] : مفع ، مرد فاسدى كه در دين خود متهم باشد ، شخصى كه به نادانى و كم عقلى معروف شده باشد .
مَرْهَمَ - مَرْهَمَةً [ مرهم ] الجرحَ : بر روى زخم مرهم گذاشت .
المَرْهَم - ج مَرَاهِم [ مرهم ] : پمادى كه بر روى زخم بگذارند .
المَرْهُوب - [ رهب ] : ترسناك .
المَرْهُوم - [ رهم ] : « مكانٌ مَرْهُومٌ » : جائى كه بر آن باران بسيار آمده باشد .
المَرْهُون - [ رهن ] : مفع ؛ « المَرْهون بِكَذا » :
چيزى كه متوقف يا مقيّد به چيزى ديگر باشد ؛ « الأُمُور مَرْهُونَةٌ بأوقاتها » : كارها در گرو زمان آنهاست يعنى وقت معين دارد .
المُرْهِي - ج المَرَاهِي [ رهو ] من الخيل : اسب تندروى كه سريع به نظر نرسد ولى اگر آن را دنبال كنند بدان نرسند .
المَرْو - [ مرو ] ( ط ا ) : دُرّ كوهى كه سنگى سخت و به ( الصوَّان ) معروف است .
المِرْوَى - ج مَرَاوٍ و مَرَاوَى [ روي ] : ريسمانى كه با آن بار بر روى ستور بندند .
المُرُوءَة - [ مرأ ] : مروّت و جوانمردى ، مردانگى . گاهى اين كلمه را ( المُرُوَّة ) خوانند .
المِرْوَب - [ روب ] : ظرفى كه در آن ماست بسازند .
المُرَوَّب - [ روب ] : « سقاءٌ مُرَوَّبٌ » : مشك كه در آن شير ماست شده باشد .
المَرْوَة - [ مرو ] ( ط ا ) : واحد ( المرو ) است .
المُرُوتَة - بى موئي سر و تن .
المِرْوَح - ج مَرَاوِح [ روح ] : باد زن ، پنكه .
المَرُوح - [ روح ] : باد خورده ؛ « يومٌ مَرُوحٌ » : روز خوش هوا .
المَرُوح - : مي ، اسب چابك ؛ « قوسٌ