مبحث دوم : در بيان چگونگى تعظيم آن مواقف و مشاهد
و اشاره به آنچه تعظيم كردن به آن حاصل مىگردد ، در اينجا مىگوييم : ضابطه آن است كه هر آنچه تعظيم آن مواقف و مشاهد بر آن صدق كند ، و تحت عنوان تجليل و توقير و گراميداشت صاحبان آنها داخل گردد ، از نظر شرع محبوب و راجح است ، به دلايلى كه در مبحث اول ذكر و بيان كرديم ، خواه بدانيم كه آن امر به حسب شرع تعظيم است يا در نظر عرف .
گونهء اوّل : مانند نماز و ذكر و دعا ، كه از آيات و رواياتى كه بر استحباب نماز تحيّت ، و ذكر در مساجد دلالت دارند مىفهميم كه تعظيم مسجد به اينها و امثال اينها حاصل مىگردد ، پس بر استحباب اين امور دلالت مىكند آيهء :
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ
« 1 » .
گونهء دوم : مانند زينت كردن و بوسيدن و پاى برهنه در آنها داخل شدن و امثال اينها . . . و به آنچه ياد كرديم ظاهر شد كه هرگاه كسى يكى از اين امور كه عنوان تعظيم آن مشاهد و مواقف بر آنها صدق مىكند را نذر نمايد ؛ نذرش صحيح است ، به جهت ثبوت رجحان آنها به آنچه بيان داشتيم ، و مخالفت با آن حرام ، و اگر بر خلاف نذرش عمل كرد كفّاره بر او واجب مىشود ، پس جاى تأمل در اين نيست كه نذر چراغ روشن كردن در مواقف امامان عليهم السّلام و در مجالسى كه منتسب به ايشان است ، و بر منابرى كه مناقب و مصايب ايشان بر آنها ياد مىشود ، چنين نذرى منعقد مىگردد ، بر خلاف تصور بعضى از اهل وسواس يا قصور از درجات تحصيل و خداى تعالى حق را مىگويد و او است كه به راه راست هدايت مىكند . اكنون كه اين مطلب را دانستى بعضى از اقسام تعظيم و تجليل را براى تذكّر خودم و برادران ايمانىام ياد مىآورم :
از جمله ؛ معمور كردن و بنا نمودن و زينت دادن و بوسيدن و فرش گستردن و چراغ افروختن در آنها ، و ملتزم شدن به رفتوآمد در آنها در اوقات مخصوص ، و پاى برهنه ، و پاكيزه و خوشبو داخل شدن ، و پاى راست را هنگام ورود پيش گذاردن با حالت وقار و آرامش ، و مشغول شدن به ذكر خداى تعالى و قرائت قرآن و دعا و صلوات و سلام كردن بر امام عصر و بر پدرانش عليهم السّلام ، و بر مواقف آن حضرت ، و پرهيز از نجس كردن آن اماكن ، و تطهير آنها در صورت نجس شدن ، و جاروب كردن آنها ، و اينكه با حال جنابت در آنها داخل نشود ، و شىء نجس و متنجّسى در آنها داخل نكند ، و آب دهان و بينى در آنجاها نيفكند ، و به امور دنيا در
هامش
( 1 ) . سورهء نور ، آيهء 36 .