امام صادق عليه السّلام عرضه داشتم : اى سرور من ، چه بسيار از شما ياد سلمان فارسى را مىشنوم ؟
فرمود : مگو سلمان فارسى ، بلكه بگو : سلمان محمدى صلّى اللّه عليه و إله آيا مىدانى چرا بسيار از او ياد مىكنم ؟ عرض كردم : نه ، فرمود :
براى سه صفت : يكى : مقدم داشتن خواستهء امير مؤمنان عليه السّلام برخواستهء خودش . و دوم : دوست داشتن فقرا ، و برگزيدن آنها بر اهل ثروت و مكنت . و سوم : دوست داشتن علم و علما ، همانا سلمان بندهء صالح درستكار مسلمانى بود ، و از مشركين نبوده است « 1 » .
مىگويم : در اين صفات و آنچه از آثار نيك بر آنها مترتب مىشود تأمل كن ، و از جملهء آن آثار اينكه امامان عليهم السّلام صاحب اين صفات را دوست مىدارند و مدح كنند و بستايند ، و به اين حديث شريف عمل كن تا به سعادت دنيا و آخرت نايل شوى . خداوند ، من و شما برادران مؤمن را توفيق دهد كه او [ به بندگانش ] نزديك و اجابتكنندهء دعا است .
شصت و هفتم : احترام كردن نزديكان و منسوبين به آن حضرت عليه السّلام
خواه قرابت و خويشاوندى و وابستگى آنان جسمانى باشد و خواه روحانى ، مانند : سادات علوى ، و علماى دينى و برادران ايمانى ، زيرا كه احترام و تجليل ايشان در حقيقت احترام و توقير آن جناب - سلام اللّه عليه - است ، و اين چيزى است كه از نحوهء معاشرت و آداب خردمندان مشاهده مىكنيم كه شيوهء آنان چنين است كه فرزندان و برادران و نزديكان اشخاص بزرگ را به خاطر تعظيم و بزرگداشت آن اشخاص بزرگ احترام و تجليل مىكنند ، و تفاوت مراتب احترام و توقير ايشان از جهت تفاوت مراتب منسوبين مىباشد ، و چنين مىدانند كه احترام و تعظيمشان در حقيقت به آن اشخاص بزرگ برمىگردد ، و ترك كردن احترام و توقير ايشان را سبك شمردن شأن و شخصيّت آن اشخاص مىدانند ، و اين چيزى است كه هيچ عاقلى در آن ترديد نمىكند . و امامان ما عليهم السّلام در تعدادى از احاديثى كه از ايشان روايت شده بر اين معنى دلالت فرمودهاند كه بعضى از آنها را در امور سى و يكم و سى و هفتم و چهل و هشتم و غير اينها آوردهايم ، اضافه بر آنچه در امر شصت و هشتم خواهى شنيد ، كه نيز به فحوى يا منطوق بر اين مطلب دلالت
هامش
ادامه از صفحه قبل - حضرت رضا عليه السّلام را انكار مىكرده ، ولى روايت كردن بزرگانى همچون ابن ابى عمير و غير او از وى ، از امورى است كه شاهد بر وثاقت اوست ، لذا بعضى از علماى رجال او را از ثقات برشمردهاند . و اللّه تعالى هو العالم . ( مؤلف ) .
( 1 ) . بحار الانوار ، 22 / 227 ، ح 33 .