كه : تمام كارهايشان موافق با تقوى و خالى از آميختگى با هوىوهوس باشد ، كه عملى بر خلاف دستورات خداوند تعالى از آنان سرنزند . و احتمال مىرود كه منظور هماهنگى آنان و جمع شدنشان بر كلمهء تقوى باشد ، ولى احتمال اوّل اظهر است . و سامان دادن وضع آنان : يعنى اصلاح امور دنيوى ايشان .
دوم : شرح صفات دهگانهء يادشده ، بهطورىكه از كلمات عترت پاك پيامبر صلّى اللّه عليه و إله استفاده مىشود ، پس مىگويم :
صفت اوّل : اعتقاد به شؤونى است كه خداوند آنها را به امامان معصوم عليهم السّلام اختصاص داده است . اين اعتقاد بهطور اجمال باشد يا تفصيل ، و به اين صفت اشاره فرمود با عبارت : « المعترفين بمقامهم » ؛ كه مقامشان را اعتراف دارند .
صفت دوم : پيروى كردن از آنان در مقابلشان و ديندارى نمودن به آنچه ايشان ديندارى كردهاند ، و همين است مراد از : « المتّبعين منهجهم » ؛ از روش ايشان تبعيت نمايند .
صفت سوم : اقتدا كردن به آنان در آداب و افعالى كه از ايشان صادر شده ، در هرجنبه از جوانب زندگى كه امام عليه السّلام به همين اشاره فرموده : « المقتفين آثارهم » ؛ از آثارشان پيروى كنند .
صفت چهارم : اينكه دستآويز خود را همان چيزى قرار دهند كه آنان براى او پسنديدهاند ، و اين امر با عمل كردن مطابق امر و نهيى كه از آنان عليهم السّلام رسيده حاصل مىگردد ، و از همين معنى است كه تعبير آمد : « المستمسكين بعروتهم » ؛ و به آنان دست يازند .
صفت پنجم : در مهمات و رويدادها توسّل و تمسك به ريسمان ولايت ايشان . و امام سجاد عليه السّلام به آن چنين اشاره كرده : « المتمسكين بولايتهم » ؛ و به ولايتشان تمسّك جويند .
صفت ششم : اينكه فقط آنان عليهم السّلام را امام بداند ، و مانند زيديه و پيروانشان ديگرى را امام نداند .
صفت هفتم : تسليم بودن نسبت به امر ايشان . در اصول كافى به سند صحيحى از عبد اللّه كاهلى آمده كه گفت : حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام فرمود : اگر مردمى خداى يكتاى بىشريك را عبادت كرده ، و نماز را بپاى داشته و زكات را عطا كرده و حجّ خانهء خدا را بجاى آورده ، و ماه رمضان را روزه گرفته باشند ، سپس به كارى كه خداوند يا رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله انجام دادهاند بگويند :
چرا بر خلاف اين نكرد ؟ يا اين را در دل احساس كنند ، بههمين امر مشرك باشند ، سپس اين آيه را تلاوت كرد :
فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا