بدائيّه است ، و نظير اين در احاديث كم نيست . مثل اينكه وارد شده كه : بندهاى دعا مىكند پس دعايش در وقت معيّنى ، به اجابت مىرسد . سپس معصيت مىكند ، خداوند به فرشتگان به اين مضمون مىگويد : قضاى حاجت او را به تأخير اندازيد زيرا كه در معرض سخط و خشم من قرار گرفته و مستوجب محروميتش شده است .
و در چند كتاب از قبيل غيبت نعمانى و طوسى و بحار از ابو حمزهء ثمالى آمده كه گفت : به حضرت ابو جعفر باقر عليه السّلام عرض كردم : على عليه السّلام مىفرمود : تا سال هفتاد بلا هست ، و نيز مىفرمود : بعد از بلا راحتى و رفاه است ، و حال آنكه سال هفتاد گذشته ولى ما رفاهى نديديم ! امام باقر عليه السّلام فرمود : اى ثابت ! خداوند متعال اين امر را در سال هفتاد وقت گذاشته بود ، و چون حسين عليه السّلام كشته شد خشم خداوند بر اهل زمين شدّت يافت و آن را تا سال صد و چهل به تأخير انداخت ، پس اين مطلب را براى شما گفتيم و شما سخن را فاش كرديد و از آن پرده برداشتيد ، پس خداوند آن را به تأخير انداخت ، و براى آن وقتى نزد ما تعيين ننمود و خداوند آنچه را بخواهد محو و هرچه را بخواهد اثبات مىكند و نزد او است امّ الكتاب . « 1 »
24 - وفا به عهد الهى
دعا كردن براى فرج مولاى ما حضرت صاحب الزمان عليه السّلام وفا نمودن به عهد و پيمان الهى است كه از اهل ايمان گرفته شده . و بررسى اين مطلب در چند قسمت بيان مىگردد :
اول : ترديدى نيست كه وفاى به عهد خداوند واجب است ، به مقتضاى قرآن كريم و به حكم عقل سليم اين امر مسلّم است ، خداوند - عزّ و جلّ - مىفرمايد :
أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ ؛
« 2 » به عهد من وفا كنيد به عهد شما وفا نمايم .
و فرمودهء خداى متعال :
وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كانَ مَسْؤُلًا ؛
« 3 » وفاى به عهد كنيد كه از عهد پرسيده مىشود .
و فرموده :
أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمى إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ * الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ لا يَنْقُضُونَ الْمِيثاقَ ؛
« 4 » آيا كسى كه يقين مىداند كه آنچه از سوى پروردگارت بر تو نازل شده ، حق است ، مساوى و يكسان است با كسى كه كور است [ و كافر ] ، تنها خردمندان متذكر اين حقيقت مىشوند ، آنان كه عهد خدا را وفا مىكنند و پيمان را نمىشكنند .
هامش
( 1 ) . غيبت طوسى : 263 .
( 2 ) . سوره بقره ، آيه 40 .
( 3 ) . سوره اسراء ، آيه 34 .
( 4 ) . سوره رعد ، آيات 19 و 20 .