پروردگار را به مجد و عظمت مىخواند ، كه فرشتهاى به نزدش مىآيد و مىگويد : سر بردار و حاجت بخواه كه به تو عطا مىشود ، و شفاعت كن كه شفاعتت پذيرفته است . پس برمىخيزد و هيچچيزى درخواست نكند مگر اينكه خداوند به او عطا نمايد . « 1 »
مجلسى رحمه اللّه گفته : « قد رفعت حاجتي » ؛ حاجتم بالا رفته ، يعنى : به سوى ديگرى . خلاصه اينكه من نيز از غير خودم شفاعت مىخواهم پس نمىتوانم شما را شفاعت كنم .
مىگويم : بدون ترديد نياز آنها به غير خودشان به خاطر نجاتشان از عذاب نيست زيرا كه آنها معصومند ، و عملى كه مقتضى عذاب باشد از آنها سر نزده ، بلكه نيازشان به جهت رسيدن به درجات برجستهاى است كه به آنها نمىرسند مگر به واسطهء كسى كه مقامش از آنها بالاتر است يعنى محمد و خاندان معصوم او - صلّى اللّه عليه و عليهم - .
اگر بگوييد : اين حديث و نظاير آن با آنچه گذشت كه پيغمبران از جمله شفعاى روز قيامت هستند ، منافات دارد .
مىگويم : منافاتى بين اين دو نيست ، چون مانعى ندارد كه آنها به بركت ما فوق خودشان به درجات و منافعى برسند ، و مادون آنها به بركت ايشان به درجات و منافعى نايل گردند و به شفاعتشان عذاب از آنان ساقط گردد - چنانكه شفاعت امامان براى مؤمنين و شفاعت مؤمنين براى خانوادههايشان اشاره گرديد - .
و در بيان چگونگى شفاعت صديقهء طاهره فاطمهء زهرا عليها السلام براى شيعيان و دوستان خود و شفاعت آنان براى دوستانشان مطالبى خواهد آمد كه اين استبعاد را بر طرف مىسازد .
4 - در لئالى از امام باقر عليه السّلام آمده كه فرمود : دو مؤمنى كه در راه خدا باهم بودهاند در بهشت يكى از آنها درجهاش بالاتر از ديگرى مىشود ، پس عرضه مىدارد : خدايا ! اين برادر و همصحبت من است كه مرا به اطاعت تو امر مىكرد و به ترك گناهم سوق مىداد و به آنچه نزد تو هست ترغيب مىنمود ، پس بين من و او در اين درجه جمع كن . آنگاه خداوند آندو را در آن درجه قرار مىدهد .
5 - در دار السلام به نقل از كافى از امير المؤمنين عليه السّلام روايتى منقول است كه در آن آمده : . . . دو رفيق مؤمنى كه در زندگيشان در راه اطاعت خداوند تبارك و تعالى باهم دوستى كرده و به خاطر آن از خودگذشتگىهايى داشتهاند يكى از آنها پيش از ديگرى مىميرد . پس خداوند متعال
هامش
( 1 ) . بحار الانوار : 8 / 47 .