2 - از روايت ابو ايمن - كه در نكتهء دوم گذشت كه : « هيچكس از اولين و آخرين نيست مگر اينكه روز قيامت نيازمند شفاعت محمد صلّى اللّه عليه و إله است » - نيز اين استفاده مىشود كه همه مؤمنين - حتى اطاعتكنندگان - بلكه پيغمبران گذشته و صالحان از امّتهاى پيشين نيز محتاج به شفاعت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله مىباشند ، چون عبارت حديث عامّ است و همه را شامل مىشود . البته معلوم است كه نياز صلحا به شفاعت آن حضرت نه براى برداشته شدن عذاب است چون زمينه و جايى براى عذاب آنان نيست ، بلكه اين شفاعت براى بالا رفتن درجات و فزونى عنايات است .
در تقويت اين روايت ، خبرى است كه در بحار از امام صادق عليه السّلام آمده كه فرمود : هيچ احدى از اوّلين و آخرين نيست مگر اينكه روز قيامت ، محتاج شفاعت محمد صلّى اللّه عليه و إله است . « 1 »
3 - در بحار و البرهان از عيّاشى از عيص بن القاسم از حضرت امام صادق عليه السّلام مروى است كه فرمود : روز قيامت جنّ و انس در يك دشت بازداشت مىشوند ، و چون توقفشان به طول مىانجامد درخواست شفاعت مىكنند ، پس به هم مىگويند : به سوى چهكسى برويم ؟ آنگاه به نزد نوح عليه السّلام مىآيند و از او تقاضاى شفاعت مىنمايند ، مىگويد : « هيهات قد رفعت حاجتي » ؛ دور است [ من ] حاجتم را به ديگرى واگذاشتم . پس اهل محشر به هم گويند : نزد چهكسى برويم ؟ گفته مىشود كه : نزد ابراهيم عليه السّلام . پس به سوى او مىروند و درخواست شفاعت مىكنند . مىگويد :
دور است ، حاجتم بالا رفته . باز به هم مىگويند : نزد چهكسى رويم ؟ گفته مىشود : نزد موسى عليه السّلام برويد . به موسى مراجعه مىكنند و از او شفاعت مىخواهند ، مىگويد : هيهات ! حاجتم بالا رفته . بار ديگر به هم گويند : به سوى چهكسى برويم ؟ گفته شود : نزد عيسى عليه السّلام برويد ، نزد وى مىروند و تقاضاى شفاعت مىكنند . مىگويد : هيهات ، حاجتم بالا رفته . پس [ از هم ] مىپرسند : به سوى چهكسى برويم ؟ گفته شود : نزد محمد صلّى اللّه عليه و إله . آنگاه نزد آن حضرت روند و خواستار شفاعت شوند . پس آن جناب با اطمينان بپاخيزد تا در بهشت رود ، حلقهء در را مىگيرد و آن را مىكوبد . گفته مىشود : اين كيست ؟ جواب آيد كه : اين احمد است ، پس خوشآمد گويند و درب را باز كنند .
چون به بهشت نظر افكند به سجده افتد و پروردگار خود را به عظمت تمجيد كند . فرشتهاى مىآيد و مىگويد : سرت را بردار و حاجت بخواه كه عطا مىشوى ، شفاعت كن كه شفاعتت پذيرفته است . پس برمىخيزد و ساعتى در بهشت راه مىرود ، سپس به سجده مىافتد و
هامش
( 1 ) . بحار الانوار : 8 / 42 .