تحابب ، يعنى اظهار محبّت به وسيلهء افعال بدنى نسبت به بزرگان و برادران دينى است . بدون ترديد عظيمترين اهل ايمان يعنى مولاى ما حضرت صاحب الزمان - عجّل اللّه فرجه الشريف - از تمام افراد انسان به اظهار محبّت شايستهتر است ، و ثمرهء دوستى كردن به آن حضرت - كه دورى شيطان است - با دعا براى تعجيل فرج آن جناب زودتر از دوستى كردن به ديگران حاصل مىشود . و همچنين دوستى كردن با كارهاى ديگر غير از دعا همين ويژگى را دارد ، و نيز دوستى كردن نسبت به پيغمبر و خاندان گرامى آن حضرت - عليهم الصلاة و السلام - و مؤمنين به درجات مختلف آثار ارزندهاى به بار مىآورد .
7 - نجات از فتنههاى آخر الزمان و ايمنى از دامهاى شيطان
دليل بر اين معنى - اضافه بر آنچه خواهد آمد كه اين دعا مايهء كمال ايمان است ، و آنچه گذشت كه سبب دورى شيطان مىباشد - روايتى است كه رئيس المحدّثين شيخ صدوق در كتاب كمال الدين از على بن عبد اللّه ورّاق آورده كه سعد بن عبد اللّه از احمد بن اسحاق بن سعد اشعرى نقل كرد كه گفت : بر حضرت ابو محمد حسن بن على امام عسكرى عليه السّلام وارد شدم ، مىخواستم از جانشين بعد از وفات آن حضرت سؤال كنم ، آن جناب خود آغاز سخن كرد و فرمود : اى احمد بن اسحاق خداوند تبارك و تعالى هنگامى كه آدم عليه السّلام را آفريده ، زمين را از حجّت الهى خالى نگذاشته و تا قيام قيامت هم آن را خالى نخواهد گذاشت ، به سبب او خداوند بلا را از اهل زمين بر طرف مىكند و به او باران مىبارد و به او بركتهاى زمين را بيرون مىآورد .
احمد بن اسحاق مىگويد : عرض كردم : اى فرزند پيغمبر ! پس امام و خليفهء بعد از تو كيست ؟
به سرعت برخاست و به اندرون خانه رفت ، سپس بيرون آمد درحالىكه كودكى كه صورتش مانند ماه شب چهارده مىدرخشيد و سه ساله بود بر شانه داشت ، فرمود : اى احمد بن اسحاق ! اگر نزد خداوند - عزّ و جلّ - و حجّتهاى او گرامى نبودى اين فرزندم را به تو نشان نمىدادم ، اين همنام و همكنيهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله است كه زمين را پر از قسط و عدل نمايد چنانكه از ستم و ظلم پر شده باشد . اى احمد بن اسحاق ! او در اين امت بسان خضر و بسان ذو القرنين است ، به خدا قسم غايب مىشود غايبشدنى كه در آن زمان از هلاكت نجات نمىيابد مگر كسى كه خداوند - عزّ و جلّ - او را بر اعتقاد به امامتش ثابت بدارد و در دعا كردن براى تعجيل فرجش توفيق دهد .
تمام اين حديث در بحث غيبت آن حضرت در حرف « غ » گذشت .