پس از اين شرط و قرار ، زيدى بيگ روبهراه نهاد و امير منصور بيگ با عدهاى از سپاهيان كه شايد صد تن بودند همراه او رفت تا دژ را به نام شيخ اسماعيل تصرف كند . چون به دروازهء دژ رسيدند زيدى بيگ نخست به درون رفت و منصور بيگ و كسانش در پى او روان شدند كه ناگاه دروازه بسته شد و يك هزار و پانصد تن از مردان مسلح كه آمادهء كار بودند پديدار شدند و منصور بيگ را با همه كسانش از دم تيغ بيدريغ گذراندند . سپس زيدى بيگ با همان سپاهيان به سوى اردو روان شد و چون به بيرام بيگ قول شرف داده بود او و لشكريانش را در حالى يافت كه سلاح به سويى نهاده و فارغ از بدگمانى نشسته بودند . آنگاه گستاخانه با همهء لشكر درآويخت و خون بسيارى از لشكريان را ريخت . از سپاهيان خود او نيز سيصد تنى كشته و بسيارى زخمى شدند . در اين گيرودار بر بيرام بيگ سردار نيز سه جراحت رسيد . زيدى بيگ به بهترين وجهى عقبنشينى كرد و به دژ رفت و دروازهها را بست و در آنجا حصارى شد و پنداشت كه از هر تاختوتاز ايمن خواهد بود . پس از آنكه چنين كاميابى نصيب او شد بيرام بيگ با دو توپ متوسط كه در اردو داشت قلعه را به گلوله بست اما توپها كارى از پيش نبرد زيرا ديوارهاى دژ بسيار محكم و توپچيان سخت ناآزموده بودند . پس از آنكه دژ را سه ماه شهربندان كرد سرانجام توپچيان ، محلى سراغ دادند كه از آنجا چشمهاى به درون دژ مىريخت و حصاريان از آنجا آب برمىداشتند . بيرام بيگ و كسانش آن دو توپ را نزديك آن محل كار گذاشتند و چندان گلوله رها كردند كه مجراى چشمه ويران شد و آب كه بالا مىآمد فرونشست . بدينگونه بيدرنگ بر جان دژنشينان تسلط يافتند و زيدى بيگ كه اكنون خود را دور از امن و امان مىديد بر آن شد كه شبانگاه از آنجا بگريزد . پس با پنجاه تن از درباريان خود از ديوارهاى دژ فرود آمد و بىآنكه نيت خود را بر كسى فاش كرده باشد خزانه و زن و دو دختر خود را برداشت و پس از تغيير شكل از ميان كوهها گريخت و خود را به ديگر استحكاماتى كه داشت رساند .
روز ديگر بامدادان در همهجا شايع شد كه زيدى بيگ گريخته است . ازاينرو مردم بيدرنگ كس به نزد بيرام بيگ فرستادند و پيشنهاد كردند كه دژ را تسليم كنند به شرط آنكه جان و مال ايشان در امان باشد . بيرام بيگ كه از كار محاصره كردن دژ كه قريب به سه ماه زمان گرفته بود بستوه آمده بود قول مردانه داد و درخواست
سفرنامه هاي ونيزيان در ايران ( فارسى ) — صفحة 403
مساهمون: جوزافا باريارو
ص٤٠٣